P★P ♥ 빅뱅

Title: foolish love
Author: nyappy
Paring: Tempo + Jiyong
Genre: angst
Rate: pg-13

Chapter 4

.

.

.

ผัวะ!!!

“ซึงรีซ้ายๆ....เอ้ยขวาๆๆๆ ไม่ใช่ๆ ตรงไป เออๆนั่นแหละๆ ...............”

“แดซองไปหลอกมักเน่ ...ซึงรี ฟังตามพี่ ขวาอ้ะไปอีกๆๆ  ใกล้ๆแล้วๆๆ”

แกร๊ง!!

“โอ้ย!!!.. สักทางได้เปล่าครับ ผมสับสนแล้วนะ.....ไม่ลงไม่เล่นแล้ว เกมส์บ้าไรเนี่ย ปิดตาตีลูกแตงโม”  ซึงรีพูดพรางดึงผ้าปิดตาออกด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด...เดี๋ยวซ้าย เดี๋ยวขวา เขาก็เวียนหัวเป็นนะ -*-

“ฮ่าๆๆ  .....อะไรกันแค่เกมส์เอง อย่าขี้งอนน่า ไม่เล่นก็ไม่เล่น   ...ไปหาอะไรกินกันดีกว่าพี่ยองเบ ผมชักหิวละ”

“เออ แฮะ นี่เราลงมาชายหาดกันตั้งแต่เช้าแล้วนี่ ..ไปดิ  เดี๋ยวขอโทรหาเจ้าจีมันก่อน ป่านนี้หง่าวอยู่คนเดียวล่ะมั้ง ฮ่าๆ” พร้อมกับกดเบอร์โทรออกหาเพื่อนรัก

“โอเคพี่...งั้นผมกับมักเน่ขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ก่อน เหนียวตัวจะแย่ละ” ยองเบโบกมือเป็นสัญญาณตกลง ให้แดซองกับซึงรีแล้วก็เดินเข้าไปยังที่พักทั้งคู่

ตู้ด........

ตู้ด.........

ตู้ด...........   

 ...หายหัวไปไหนของมันวะ จะว่ายังไม่ตื่นก็ไม่ใช่ สายโด่งป่านนี้ละ....หรือว่าไม่อยู่..

แกร๊ก

“เฮ้ย กว่าจะรับได้นะมึง มัวทำไรวะ พวกกูไม่อยู่แอบหนีเที่ยวจนตื่นสายหรอไง ฮ่าๆ...” ทันทีที่จียงรับโทรศัพท์ ยองเบก็พูดใส่เป็นชุด โดยไม่ได้เปิดช่องว่างให้อีกฝ่ายได้เอ่ยคำใดๆ

“ทำไมไม่ตอบวะ เป็นใบ้หรอมึงไอ้จี........เฮ้ย เมิงอย่าเงียบดิ กูชักใจไม่ดีนะว้อย” ยองเบที่เริ่มรู้ถึงความผิดสังเกตของเพื่อนซี้ตน เริ่มร้อนรนมากขึ้น เพราะปกติจียงจะพูดมากและปากหมา ด่าเขากลับ แต่นี่มันแปลกจริงๆที่มันเงียบตลอด...

“ไอ้จี...มึงเป็นอะไร    ชิท!! วันนี้มึงไม่ต้องไปไหน เดี๋ยวกูกลับไปตอนนี้เลย มึงอย่าออกไปไหนนะ!!” 

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมพูดคำใดออกมา เขากลับไปดูมันเองกับตาก็ได้ว่ามันเป็นอะไร....ถ้ามันไม่ได้เป็นไรพ่อจะโขกหัวมันหน่อย ทำคนเขาเดือดร้อนกันไปหมด.......แล้วก็เดินกลับที่พักไป เพื่อบอกอีก 2 คน เตรียมแพ็คกระเป๋ากลับ!!

..............

.......

“ห๊า!!!!!!! จะกลับตอนนี้เนี่ยนะพี่   พี่อย่ามาอำผมน่า เราเพิ่งจะมากันเมื่อวานเอง...”  ซึงรีโวยลั่นใส่รุ่นพี่ร่างหนาของตน

“........  นั่นสิพี่  ทำไมถึงรีบกลับกะทันหันแบบนี้ล่ะ บอกเหตุผลพวกผมหน่อยสิ” รุ่นน้องตาหยี ถามด้วยความเป็นห่วงที่อยู่ๆรุ่นพี่ของตนก็มาบอกให้เก็บของกลับโซลตอนนี้.....ม่อนงงนะครับ =w=

“.....................”

“ไอ้จี....มันแปลกๆ โทรหามันเมื่อกี้ มันไม่พูดอะไรเลย เงียบตลอด......เลยเป็นห่วงว่ะ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกับมันรึเปล่า ” 

หลังจากที่ได้ฟังยองเบบอกถึงเหตุผลที่ต้องกลับโซลกันกะทันหัน  น้องทั้งสองก็ไม่ได้โวยวายอะไรอีก....แล้วแยกไปจัดการเก็บของสัมภาระของตนเอง

ยองเบจัดของไปใจก็เป็นห่วงเพื่อนรักไป ...เขาไม่ควรคิดในแง่ลบเท่าไหร่ในตอนนี้ ....แต่ไอ้จีมันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เขาไม่น่าทิ้งมันอยู่คนเดียวเลย....คนเดียว....เออใช่!! ลองโทรหาเทมป์ฮยองดูเผื่อจะรู้บ้างว่ามันเป็นอะไร....

.............................

....................

“อา....ว่าไง เที่ยวกันเพลินเลยนะพวกนาย  ......จียง?  ทำไม?.......ไม่รู้ว่ะ อืมๆ กำลังจะกลับเหมือนกัน เดี๋ยวดูมันให้ เออๆ เดินทางกันดีๆล่ะ...”

ปุ่ป

เครื่องมือสื่อสารที่เพิ่งใช้สนทนากับรุ่นน้องเมื่อครู่ได้ถูกวางลงข้างแก้วที่เต็มไปด้วยน้ำสีอำพัน  ..ขวดวิสกี้ชั้นดีที่เคยเต็มไปด้วยของเหลว บัดนี้เหลือเพียงหยดน้ำไม่กี่หยดที่ก้นขวด ควันบุหรี่สีหม่นถูกพ่นอยู่ภายในห้องที่ปิดสนิท....ท่ามกลางความมืดนั่น ซึงฮยอนได้ทอดเอนกายพิงอยู่บนเตียง

............

เขาโกหก.....เขาเพิ่งโกหกยองเบไป  ....เขาไม่ได้กำลังจะกลับ  แต่เขายังไม่ได้ออกจากห้องไปไหนเลยตั้งแต่ตอนนั้น.....และ เขาก็รู้ด้วยว่าจียงเป็นอะไร.....เมื่อคืน เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ....เขาตัดสินใจถูกแล้วใช่ไหม?  ตอนนี้เขาควรจะออกจากห้องไปดูจียงตามที่ยองเบบอกมาดีรึเปล่า อา...ควรจะต้องเป็นอย่างนั้นสินะ..

.

.

.

ก๊อก ก๊อก..

“จียง.....นาย .. ตื่นรึยัง”

“..................”

“จียงเปิดหน่อยสิ... ”

ไม่มีเสียงตอบรับใดจากอีกฟากของประตู ทำให้ร่างสูงเริ่มใจคอไม่ดี ....เขาไม่อยากจะคิดไปเองว่าคนตัวเล็กจะเป็นอะไรรึเปล่า หลังจากเมื่อคืน......ชิท!! เขาไม่ใช่คนผิดเลยสักนิด ทำไมต้องมายืนเคาะประตูร้องเรียกด้วยวะ... แต่....ยอมรับก็ได้เขาเป็นห่วงจียง กลัวว่าหมอนั่นจะทำไรไม่คิดไป เพราะคนมันรู้ๆนิสัยกันอยู่นี่หว่า...

กึ่ก..

อ่าว... ไม่ได้ล็อคไว้นี่....

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องของจียง ...ซึงฮยอนกวาดสายตาไปทั่วภายในห้องกลับไม่พบเจ้าของห้องแม้แต่เงา มีเพียงประตูระเบียงที่เปิดทิ้งไว้ พร้อมผ้าม่านปลิวสะบัดตามแรงลม....ยิ่งทำให้ร่างสูงถึงกับหน้าซีดขึ้นมาทันทีพร้อมกับก้าวขาไปยังประตูระเบียง...แต่ก็ไม่พบสิ่งใด...แม้แต่สิ่งที่เขาคิดไว้ ..ทำให้ร่างสูงโล่งอกขึ้นมา...อย่างน้อยหมอนั่นคงจะไม่คิดสั้น ...หรอกนะ....

ในเมื่อไม่มีวี่แววของจียงภายในห้อง .....ซึงฮยอนตัดสินใจโทรศัพท์เข้าเครื่องของจียง แต่พบว่าอีกฝ่ายปิดเครื่องไปแล้ว...ร่างสูงคิดว่าอีกฝ่ายคงยังไม่อยากพูดกับใครตอนนี้ คงต้องรอให้เจ้าตัวกลับมาเองดีกว่า... คิดได้ดังนั้นซึงฮยอนจึงเลิกพยายามติดต่อจียง แล้วกลับไปจัดการเรื่องระหว่างเขากับมินอา....

.

.

.

“กลับมาแล้วคร้าบบบบ..” เสียงของน้องเล็กดังขึ้นเมื่อทั้งสามคนกลับมาถึงที่พักของตนในตอนเย็น

 
ยองเบที่มาถึงก็รีบวางของลงแล้วมองหาเพื่อนตัวดีของเขาทันที...แต่กลับไม่มีใครอยู่ในบ้านเลย ..แม้แต่พี่ใหญ่ของบ้าน    นี่หายไปไหนกันหมดวะเนี่ย....ไอ้จี อุตส่าห์ย้ำแล้วว่าอย่าไปไหน  แล้วพี่เทมป์ก็ไม่อยู่อีกยังไม่กลับอีกหรอวะ? ….. ขณะที่กำลังคิดอยู่สายตาเหลือบไปเห็น ข้อความบนกระดาษที่อยู่บนเตียงของเขา

…..ไอ้ เตี้ย กูขอโทษที่ไม่ได้บอกมึงก่อน  ..แต่กูอยู่ที่นั่นไม่ได้อีกแล้ว ไม่ต้องตามหากูนะ กูอยากอยู่คนเดียว พร้อมเมื่อไหร่กูจะติดต่อไป ไว้จะเล่าให้ฟังทีหลัง ไม่ต้องเป็นห่วงนะกูดูแลตัวเองได้ ฝากน้องๆด้วย....     ควอนจียง

นี่ มั น อ ะ ไ ร กั น ว ะ ! ! ! ! !

ไอ้เชี่ยจี...เกิดอะไรขึ้นกับมึงเนี่ย!!     ....ไม่ให้เป็นห่วง  ควายเหอะ ใครมันจะไปทำได้...ตัดสินใจเองปุบปับ ไม่ปรึกษาใครอีกแล้ว ...แล้วอะไร? ทำไมอยู่ที่นี่ไม่ได้ กูไม่เข้าใจนะเว้ย...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!!!!....

“อ้าว.. กลับมากันแล้วหรอ”  เสียงทุ้มดังขึ้น ทำให้ยองเบหลุดจากความคิดฟุ้งซ่านหลังจากที่อ่านข้อความไป

“ฮยอง..ไปไหนมา รู้รึเปล่าว่าไอ้จีอยู่ไหน?..” ยองเบรัวคำถามใส่เป็นชุด ทำให้อีกคนถึงกับตอบอะไรไม่ถูก

“ไป.. ไปกับมินอามา... โทษทีๆ ที่บอกจะดูจียงให้ ..ก็โทรหาแล้วมันไม่รับนี่หว่า ......” น้ำเสียงทุ้มสั่นเล็กน้อยก่อนจะปรับให้คงที่ดังเดิม

“ฮึ้ย...แม้แต่ฮยองก็ไม่รู้ว่ามันไปไหน”  ร่างสูงเริ่มเอะใจในคำพูดของรุ่นน้องตรงหน้า

“ทำไม...มีอะไรงั้นหรอ?” ขออย่าให้เป็นอย่างที่เขาคิด

“ไอ้ จีมันไปไหนไม่รู้ ทิ้งโน้ตไว้ แล้วก็หายหัวไปเลยติดต่อก็ไม่ได้..แม่งยังบอกอี...ก”  ยังไม่ทันที่ยองเบจะพูดจบซึงฮยอนได้คว้ากระดาษในมือเขาไปอย่างไว พร้อมกับสีหน้าที่ซีด จนผิดปกติ .... ไอ้จีกับเทมป์ฮยอง...

 จะใช่หรอวะ?

หลังจากที่ได้อ่านข้อความในกระดาษจบ ซึงฮยอนก็ไม่พูดอะไรทั้งสิ้น ก่อนจะขอตัวรุ่นน้อง เข้าห้องไปเงียบๆ โดยบอกว่าเหนื่อยและต้องการจะพักผ่อน  ...ยองเบจึงไม่คิดที่จะถามอะไรมาก ถึงแม้ว่าจะสงสัยในความสัมพันธ์ของเพื่อนรักกับรุ่นพี่ก็ตาม ..ในเมื่อเจ้าตัวไม่มีใครคิดจะบอก ก็คงได้แต่รอให้พูดกันออกมาเอง ...

----------

……

…

แอ๊ดด..

หลังจากเข้าไปอยู่ในห้องนอนของตัวเองเป็นเวลานาน และเวลาตอนนี้ก็ล่วงเลยมาดึกมากแล้ว ต้องบอกว่าจะเข้าวันใหม่เลยจะดีกว่า ..คนอื่นๆได้หลับสนิทไปกันหมดแล้ว .......ร่างสูงออกจากห้องของตน  ก่อนจะมาหยุดที่หน้าห้องของจียง....  ซึงฮยอนเปิดประตูเข้าไปในห้องพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนที่จะเดินไปหยุดที่หัวเตียง  พร้อมกับหยิบกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเล็กๆข้างเตียงนอนขึ้นมา....ภายในกรอบรูปมีรูปของพวกเขากันหมดทั้ง 5 คน... ถ้าเป็นปกติเขาคงไม่คิดจะสังเกต หรือมาจ้องอะไรมากมายนักหรอก ก็แค่รูปถ่ายหมู่ทั่วไป......แต่วันนี้ อาจจะเพราะเรื่องเมื่อคืน ทำให้เขากลับจ้องรูปใบนี้อย่างตั้งใจ......สาเหตุก็เพราะสายตาของเจ้าของห้องนี้ยังไงล่ะ ...เขาเพิ่งจะรู้ว่าจียงมองเขามาตลอด แต่เขากลับไม่รู้ตัวเลยซักนิด หรือแม้แต่ครั้งเดียว......สายตาของนายในรูปนี้ มันช่างดูเศร้าสร้อยเสียเหลือเกิน...

จียง นายไปอยู่ไหนกันแน่....

~~ Forever you my girl Forever be my world
You are the only one ~~

เสียงเพลงริงโทนของอุปกรณ์สื่อสารดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้ซึงฮยอนหลุดจากความคิด ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา..... เขาพอจะเดาออกว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา เพราะเสียงเพลงที่ตั้งไว้เพลงนี้ มีแค่คนเดียวเท่านั้นนี่.... ชิน มินอา  ผู้หญิงที่เขารัก.....

ซึงฮยอนปล่อยให้เสียงเพลงดังอยู่สักพัก

แกร๊ก!

“มินอา....”

………………

……..

ร้านคอฟฟี่ชอปเล็กๆในย่านตัวเมืองเก่า ที่ไม่เป็นที่พลุกพล่าน เหมาะสำหรับคนที่ชอบความเงียบสงบและความเป็นส่วนตัว ....ซึงฮยอนกำลังนั่งรอคนที่นัดเขาออกมาอยู่ด้านในสุดของร้าน.....

“รอนานไหมคะ...ซึงฮยอน” เสียงใสเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง ก่อนจะเดินมานั่งที่เก้าอี้ตรงกันข้าม

“ก็สักพัก.....เธอมีอะไรรีบๆพูดมาดีกว่า”

“แหม...จะรีบไปไหนกันคะ ขอชั้นสั่งอะไรก่อนสิ..   ขอไอซ์คาปูชิโน่จ้ะ”  หันไปสั่งกับพนักงานที่รอรับออเดอร์

.

.

 
“ชั้นไม่เข้าใจ....ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้นเมื่อวันก่อน”

“จะมีอะไรไม่เข้าใจอีก  คำว่า ‘เลิกกันเถอะ’ ....หรือจะให้สะกดให้ฟัง?   หืม?..” พร้อมเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวน

ใช่ วันก่อนเขาออกไปเคลียกับมินอามา แต่ก็ไม่ได้บอกเหตุผลไปหรอกนะว่าเขารู้เรื่องที่เจ้าหล่อนนอกใจ.....จริงอยู่ว่าเขาเคยรักมินอา แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร คบกันไม่นาน มันยังง่ายที่จะตัดสัมพันธ์นี้ทิ้งซะ....แต่เจ็บใจมากกว่าที่คนอย่างเขาต้องมาโดนยัยนี่สวมเขา   ชิท!!!

“ซึงฮยอน!!!!! ”  ใบหน้าสวยเริ่มแดงกล่ำเพราะอารมณ์โมโหจากการกวนประสาทของอีกฝ่าย....ก่อนจะค่อยๆปรับอารมณ์ให้คงที่

“ชั้นไม่เลิก....คุณมีเหตุผลอะไรอยู่ๆ ถึงมาขอเลิกกันแบบนี้ ทำไมคะซึงฮยอน?...ชั้นทำอะไรผิด?”

มือหนายกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบเล็กน้อย แล้วค่อยๆวางลงกับโต๊ะ ...ตาคมเรียวที่ปกติก็ดูน่ากลัวอยู่แล้ววันนี้ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่ พร้อมกับเพ่งมองอีกฝ่ายอย่างดูแคลน ก่อนจะเอ่ยตอบในสิ่งที่หญิงสาวถาม

“อยากรู้มากใช่ไหม....ได้จะบอกให้....ผมรู้หมดแล้วว่าคุณไม่ได้คบกับผมคนเดียว...” ตาคมจ้องมองราวกับราชสีห์ ที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ....ใบหน้าของมินอาเริ่มซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

“คุณ...คุณเอาอะไรมาพูด !!..”

“ผมเห็นรูปคุณกับผู้ชายอีกคน....ท่าทางสนุกดีนี่ อร่อยไหมอาหารอิตาลี?”

“นั่นมัน....ใครเป็นคนบอก!!! ไม่ใช่นะคะ ซึงฮยอน คุณกำลังเข้าใจผิด.... ” เริ่มกระสับกระส่าย ก่อนที่จะนึกถึงวันที่ไปร้านอาหารอิตาลีร้านนั้น.....ตาเบิกกว้างมากขึ้นเมื่อนึกออกถึงวันนั้น...  ถึงว่าคุ้นๆเหมือนเคยเจอ...

“เพื่อนคุณ...ควอนจียง เขาเป็นคนมาบอกใช่มั๊ยคะ...คุณเชื่อเขามากกว่าชั้นหรอคะซึงฮยอน..” ยกมือขึ้นปิดหน้าพร้อมกับบีบน้ำตาสะอื้นไห้

ว่ากันว่ามารยาหญิงมีร้อยแปดพันเล่มเกวียน แต่สำหรับชินมินอา คงมีเป็นหมื่น....เหอะ! ขนาดนี้แล้วยังจะเฉไฉไปเรื่อยอีก

“ผมเชื่อในสิ่งที่ผมเห็น...และที่ผมเห็นมันก็น่าเชื่อถือมากเสียด้วยสิ....ถึงขนาดนี้แล้วยังมีอะไรจะสงสัยอีกไหม?...ผมมีธุระต้องไปต่อ...” ลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุม พร้อมกับเงินค่าเครื่องดื่มที่สั่งมา  ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้า  ใบหน้าคมเคลื่อนเข้าใกล้ดวงหน้าเรียวก่อนจะเลยผ่านไปยังผิวแก้มด้านข้าง เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างใบหูด้วยถ้อยคำที่ชัดเจน ก่อนจะเดินจากไป....ทิ้งให้อีกคนนั่งอึ้งกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ก่อนจะกรีดร้องขึ้นมาอย่างไม่อายสายตาคนในร้าน

“อีกอย่าง...ผมไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร โทษทีนะ”

.

.

.

“โอ้ยยยยย.....เบื่ออออออออออออ..!!”

โครม !!!

“พี่แดซอง!!!.... ถีบผมทำไมเนี่ย!!! ....” อูยยย.....เจ็บชะมัด คอยดูนะพี่จียงกลับมาจะฟ้องให้เข็ด!! ไม่ดีๆ เดี๋ยวจะโดนด่ากลับ หรือเอาตุ๊กตาโดเรมอนไปซ่อนดี....... ซึงรีที่ได้แต่บ่นรำพึงรำพันในใจพลางลูบก้นตัวเอง ที่ต้องลงจากโซฟามาอยู่บนพื้นโดยไม่ได้เต็มใจแม้แต่น้อย

“ก็บ่นอยู่นั่นแหละ...แหกปากอยู่ได้ ...คนจะดูโดเรมอน เดอะ มูฟวี่..” ดูไม่รู้เรื่องเลยดูดิ่

“ฮึ้ย....ก็มันเบื่อนี่ .....พี่ยองเบไปดูหนังกันเหอะ นะๆๆๆๆ”  ดูอยู่ได้ไอ้แมวตัวกลมๆสีฟ้าๆเนี่ย....  แลบลิ้นใส่แดซองก่อนที่จะหันมาอ้อนพี่ชายอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ

“อ่า....พี่ไม่อยากไปไหนน่ะ ชวนเทมป์ฮยองไปสิ..”

 “ไม่เอาอ่ะ....กลัว”   หน้ายู่พร้อมกอดหมอน...

“ทำไมล่ะ??..”  เลิกคิ้วถามอย่างสงสัย ...ปกติมักเน่มันไม่เห็นจะกลัวใครนอกจากไอ้จี พี่ชายสุดที่รักของมันนี่หว่า

“ก็...เทมป์ฮยองดูเงียบๆไป ไม่ค่อยเล่นด้วยเลย....ผมกลัวอ้ะ” 

“ผมก็คิดเหมือนซึงรีนะพี่...ตั้งแต่พี่จียงไม่อยู่ ฮยองก็ซึมลงไปเยอะเลย..” แดซองเสริมขึ้นมา

ยองเบได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง ผ่านไปเกือบ 1 อาทิตย์ ....จียงก็ยังไม่มีท่าทีจะกลับมาหาพวกเขา ยังดีที่มันยังติดต่อมาให้รู้ว่ายังไม่ตาย ไม่งั้นพวกเขาคงได้มีการแจ้งความแน่ๆ ถ้ามันเล่นหายไปเงียบๆเลย.....แต่ไอ้พี่ใหญ่ของบ้าน นี่ก็อีกคน ไอ้จีไม่อยู่ก็เงียบ ซึมลงไปอย่างที่พวกน้องๆมันว่า....หรือว่าเขาจะต้องเข้าไปคาดคั้นเอาคำตอบเอง แต่ทำตัวมืดมนแบบนั้นใครมันจะกล้าเข้าไปยุ่งด้วยวะเนี่ย......

 เฮ้อออ  ไอ้จี รีบๆกลับมาซะทีนะมึง....นับวันเสียงหัวเราะในบ้านมันเจือจางลงไปทุกที...บ้านที่ไม่มีเสียงหัวเราะ ยังจะเรียกว่าบ้านได้อีกหรอ?

.

.

.

ก๊อก ก๊อก

“ฮยอง....ผมเข้าไปนะ”

“หืม....ว่าไงยองเบ?”  ละสายตาจากหนังสือตรงงหน้า มามองที่รุ่นน้องร่างหนา

“ผมมีเรื่องจะคุย....ผมถามตรงๆเลยนะ  ฮยองกับจียง มีเรื่องอะไรกันรึเปล่า”

“..................”  เขาควรจะบอกดีไหม

“ป่านนี้แล้ว...ฮยองไม่คิดจะบอกอะไรพวกผมมั่งเลยหรอ?   คิดว่าผมดูไม่ออกรึไง ระหว่างไอ้จีกับฮยอง!! ”  เริ่มขึ้นเสียงใส่พี่ใหญ่....จะหาว่าเขาจุ้นจ้านเรื่องชาวบ้านก็ยอม  เขาชักจะทนไม่ไหวแล้วถ้ามันยังเป็นแบบนี้ต่อไป...

“สาเหตุที่ไอ้จีมันอยู่บ้านนี้ไม่ได้......เพราะฮยองใช่ไหม?” น้ำเสียงจริงจังบ่งบอกให้รู้ว่าไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยแน่ๆ....เขาต้องบอกใช่ไหม....อา....นั่นสิยังไงพวกเราก็เป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน....

“อืม....คงจะเป็นอย่างงั้น ”  เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

“ทำไม?....”

ซึงฮยอนนิ่งเงียบไปสักพัก พร้อมกับจ้องหน้ายองเบที่กำลังรอฟังคำตอบของเขาอย่างใจจดใจจ่อ

“จียง....สารภาพรักกับฉัน...”

ยองเบตกใจเล็กน้อยแต่ก็พอจะเดาอะไรออก....เมื่อนึกถึงท่าทีของจียงช่วงหลังๆที่ผ่านมา จึงไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่

“แล้วฮยองบอกมันไปว่าอะไร..”  ใช่ว่าอยากจะละลาบละล้วง....แต่ไอ้จีถึงกับอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้นี่มันต้องเป็นอะไรที่หนักหนาสำหรับมันแน่...เห็นมันทำตัวเข้มแข็งอย่างงั้นก็เหอะ ถ้าเจออะไรที่แรงเกินจะรับได้ จียงมันก็เปราะบางง่ายยิ่งกว่าแก้วเสียอีก

“มันเป็นไปไม่ได้.....”

“....!!!!!!...” กำมือแน่นพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้ปะทุไปมากกว่านี้.......งี่เง่าสิ้นดี เหตุผลนี้มันข้ออ้างชัดๆ!!!.....

“ผมจะบอกอะไรให้นะ.....สิ่งที่เสียไปแล้วมันจะไม่มีทางได้กลับคืนมา...ฮยองเก็บเอาไปคิดให้ดีว่าฮยองคิดยังไงกับไอ้จีกันแน่.....ก่อนที่จะสายไป”  สาวเท้าก้าวไปยังประตูห้องก่อนจะเปิดออกแล้วพูดขึ้นมาโดยไม่หันมามองอีกฝ่าย

“แล้วก็ไอ้จีตอนนี้....มันอยู่กับซองมิน”  พูดเสร็จก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้อีกคน จมอยู่กับคำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่

.

.

.

สิ่งที่เสียไปแล้ว จะไม่มีทางได้กลับคืนมา....จียง กับ ซองมิน...... ก็แล้วไงล่ะ จียงจะทำอะไรไม่เห็นเกี่ยวกับเขาซักหน่อย .....แต่ทำไมอาการปวดหนึบที่หน้าอกนี่มันอะไรกัน   ความรู้สึกหงุดหงิดตอนที่รู้จากยองเบว่าจียงอยู่กับซองมิน.....

เขาคิดยังไงกับจียงกันแน่งั้นหรอ?

......................

.................

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
2bcon