P★P ♥ 빅뱅

Title:  [SF]  The Begining
Author: nyappy
Paring: Tempo + Jiyong
Rate: pg
Author’s note : แต่งฉลองให้ตัวเองล่วงหน้าจ้ะ >w<

.

.

.

“เฮ้ย ไอ้เตี้ย..กูเบื่ออ้ะ จัดเด็กให้กูคนดิ ~* ”

พรวด!!!!!!!

เสียงเล็กพูดขึ้นทำให้อีกคนถึงกับสำลักข้าวกลางโรงอาหาร ...ได้ข่าวมึงเพิ่งจะเลิกกับซอนเยไปไม่ใช่หรอวะ ห่า นี่ ....จะหาใหม่อีกละ...... คบๆ เลิกๆ กูล่ะรำคาญมันจริงๆ ...ก็คนที่เดือดร้อนไม่ใช่ใครที่ไหน  เขาเนี่ยแหละ...แล้วดูมัน พูดไรออกมา คิดได้ไง ให้กูไปหาเด็กให้.... ควาย กูไม่ใช่พ่อเล้าส่งเด็กนะ...!! 

อ้ะ...สงสัยใช่ไหมครับว่าผมกำลังด่าใคร ก็ไอ้เพื่อนตัวแสบของผมเนี่ยแหละ ควอนจียง.... หน้าตามันก็งั้นแหลออกจะหมวยๆ...ใช่ผมใช้คำว่าหมวยไม่ผิดหรอก ก็มันน่ารักกว่าผู้หญิงทั่วไปซะอีก แต่เฮ้ย!!..ผมไม่ได้พิศวาสมันนะ ...แต่ก็เพราะรูปร่างหน้าตามันที่คล้ายผู้หญิงมากเกิน...แฟนมันแต่ละคน รับกันไม่ได้ทั้งนั้น.... ก็มันเล่นแย่งความเด่นจากพวกผู้หญิงไปหมด ใครมันจะไปทนได้จริงไหม?...... แล้วนี่มาให้เขาหาเด็กให้มันอีก....กูจะไปหาให้มึงจากไหน!!!! ไอ้เชี่ยจี!!!!!!....  

“เฮ้ย...อย่างเงียบเด่ะ...จัดให้กูคนน่า นะนะ กูเบื่ออ้ะ”

“ไอ้คุณจียง....วันๆกูก็อยู่แต่กับมึง จะให้กูไปหามาให้จากไหนไม่ทราบ..”

“โห่....เด็กในชมรมมึงไง กูเห็นน่ารักๆเยอะ...อย่ากั๊กกูเด่ะ แม่ง..”   ทำแก้มพองลม......ดูมัน น่ารักเหลือเกิน......แมนจริงๆเพื่อนกู......เหอะ...ในเมื่อมันไม่ได้บอกจะคุยกับใคร....ไม่ระบุเพศด้วย.... อยากได้นัก กูจัดให้ครับคุณเพื่อน...... 

“เออๆ....ตื้อจริงนะมึง  อ่ะ เอาไป เบอร์ นี้.....ชื่อ เทมโป หรือ เทมป์”  ยื่นมือถือที่โชว์เบอร์ของคนชื่อเทมป์ให้อีกฝ่าย เม็มเบอร์อย่างรวดเร็ว...

 “แล้วนิสัย เป็นไง อายุเท่าไหร่ น่ารักป้ะ...แล้ว..”

 “หยุด!!!!!!......กูจะบอกแค่ อายุมากว่าเราปีนึง หน้าตาดีมากกกก...ส่วนนิสัย มึงไปคุยเองไป..เลิกถามกูได้ละ รำคาญ!!!” 

“เออๆ ถามนิดถามหน่อยทำเป็นบ่น แต่ก็แต๊งค์นะเว้ยไอ้เตี้ย....ไว้กุจีบติดแล้วจะเลี้ยงข้าวมึงนะ ”...... เออ กูขอให้มึงจีบติด….หรือมันจะจีบมึงติดก่อน...อันนี้กูไม่รู้

.

.

.

ค่ำวันนั้น

เอาไงดีว๊า..... จะโทรไปหาดีรึเปล่า  อุตส่าห์แกล้งพูดขอเบอร์ไปงั้น จากไอ้เตี้ยมาได้ ....ชื่อก็แปลกแฮะ...ผู้หญิงอะไรชื่อ เทมโป...เอาวะ ยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตา ไม่มีอะไรจะต้องเสีย ลองคุยๆไปก่อน...ด้านได้อายอดเว้ย!!   ควอนจียงไฟท์ติ้ง!!....

 ตรื้ดดด......ตรื้ดดดด

แกร๊ก

“ ครับ...”  เชี่ย!!!!!!!........ ไหงเป็นเสียงผู้ชาย  เย็นไว้จียง หมอนี่อาจเป็นพี่ชาย น้องชายก็ได้.....

“เอ่อ....ขอสายคุณเทมโปครับ..”

“.......... พูดอยู่ ไม่ทราบนี่ใครน่ะ”  เช็ทททททท.....เชี่ยเตี้ยยย!!! มึงเอาเบอร์ผู้ชายมาให้กู!!!!...... เพื่อนชั่ว พรุ่งนี้มึงตายคาตรีนกูแน่ จะเอาให้เตี้ยกว่าเดิมเลย  TT.....

“อ่า....ขอโทษครับ โทรผิด...”.. ดัดเสียงแล้วกดวางสายทิ้งทันที 

ห่า.....หน้าแตกชิบ.... ไอ้ยองเบนะไอ้ยองเบ เพื่อนกันทำกันได๊!!!!...... จียงกระฟัดกระเฟียดใส่หมอนเพื่อระบายอารมณ์หงุดหงิด แต่ก็ต้องหยุดกะทันหัน เพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น...... เบอร์นี้..... เฮ้ย!!! มึงจะโทรกลับมาทำม๊ายยยยยย...กูโทรผิดคร้าบบบบ .....กูไม่รับได้มั๊ยยยย..... โอยยย ตื้อจังมึงง ไม่วางสายอีก....ชิท!!

 “ครับ....”  วางๆไปซะชิ้ว....อย่ามายุ่งกับกู!!...

“นายที่โทรมาเมื่อกี้....บอกว่าโทรผิด แต่รู้ชื่อฉันเนี่ยนะ...” เสียงทุ้มถามกลับอย่างสงสัย

“เอ่อ.... ” เอาไงดีวะ.... บอกๆไปก็ละกัน หน้ากู...ไม่เหลืออะไรให้เย็บติดละ TT...

“.........”

“คือ..ผมเข้าใจผิดน่ะ คิดว่าคุณเป็นผู้หญิง ”  จริงๆนะ กูสาบาน...

“หืมมมม....แล้วไปเอาเบอร์นี้มาได้ยังไง?..” 

“ขอเพื่อนมา....ทงยองเบ รู้จักไหม....พอดีขอเบอร์จากมันจะโทรมาคุยเล่น....แต่นายดันเป็นผู้ชาย...โทษทีที่โทรไปรบกวน”  กูบอกหมดไส้หมดพุงแล้ว...เลิกทำเสียงดุใส่กูเหอะ!!... บอกชื่อคนให้ด้วยเอา...ไอ้เตี้ย เมิงมารับชะตากรรมเดียวกับกูซะ...

“เข้าใจละ....ก็คุยสิไม่เห็นจะเป็นไร ทำไมหรือคุยกันแบบเพื่อนไม่ได้? ”  เอิ่ม...  คือกูอายได้ป้ะละ..... จากจะโทรมาจีบ กลายเป็นโทรมาหาเพื่อนเนี่ย!!.... เฮ้ออออ....เอางั้นก็ได้วะ ไหนๆก็ว่างอยู่ช่วงนี้

 “นาย...ไม่ว่าอะไรใช่ป้ะ?....พอดีช่วงนี้กำลังเซ็งๆน่ะ เพิ่งโดนผู้หญิงทิ้ง คิดดูดิ ดีๆแบบนี้หาไม่ได้อีกแล้ว ยังมาทิ้งกันลง...”

จียงถามแบบไม่ต้องการคำตอบของอีกฝ่าย...พร้อมกับสาธยายปัญหาชีวิตที่เพิ่งโดนทิ้งมาหมาดๆให้กับ  ‘เพื่อน.ใหม่’  ที่เพิ่งจะรู้จักกันไม่ถึง 10 นาที.....

 “นี่....คุยมาจนจะ 2 ชม. แล้ว ...ฉันยังไม่รู้ชื่อนายเลย”  เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

“อ่าวหรอ...โทษทีๆ เพลินไปหน่อย ชั้นชื่อ ควอนจียง เรียก จียงเฉยๆก็ได้  ”

“อ่าฮะ....งั้นนายเรียกฉันแค่เทมป์ สั้นๆก็พอ....”

“อืมๆ ...เอ้ยดึกป่านนี้ละ...งั้นคงต้องวางละนะ .....ไว้โทรหาอีกได้เปล่า?” ก็แบบว่ามันคุยสนุกดีอ้ะ....กูถูกชะตา

“อือ ตามสบายเลย ยินดีคุยด้วยเสมอ ..”

“โอเค...งั้นวางละ ไว้คุยกันใหม่ .....” 

หลังจากวางสายจียงนอนคิดถึงคนที่เพิ่งจะคุย ..เพิ่งจะรู้จักได้ไม่นาน แต่ทำไมเขารู้สึกเหมือนรู้จักกันมาก่อนหน้านี้ ....เทมป์..จะว่าไปก็ไม่เลวแฮะ หมอนี่คุยสนุกถูกคอดี....ไอ้เตี้ย...มึงรอดตายไป

.

.

.

 จากวันนั้นมาก็เกือบ 1 อาทิตย์แล้ว เขาโทรติดต่อกับเทมป์ตลอด คุยกันทุกเรื่อง ตั้งแต่หัวค่ำยันเกือบสว่างทุกวัน....ปกติเขาเป็นคนไม่ชอบคุยโทรศัพท์นานๆ แต่กับหมอนี่....แปลกแฮะ ทำไมเขารู้สึกว่าไม่อยากจะรีบวางเลย .... นี่ก็เป็นอีกวันที่เขากำลังรอโทรศัพท์อย่างใจจดใจจ่อ.... จากตอนแรกที่เขาเป็นคนโทรไปหา....จนตอนนี้เทมป์กลายเป็นคนโทรมาหาเขาแทน...ก็ดีไม่เปลืองตังค์..

La la la la~*

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้จียงที่กำลังนั่งเหม่อเกือบทำโทรศัพท์ตก ก่อนรีบกดรับแทบจะทันที...

“ฮัล ..ฮัลโหล...!!”   ชิท!!...เสียงกูตื่นเต้นไปป้ะวะเนี่ย...เดี๋ยวมันรู้หมดว่ากูรอโทรศัพท์มันอยู่...

“ฮะ ฮะ....ค่อยพูดก็ได้ ” น่าน....เสือกรู้อีก

“อะไร....ไม่ได้รีบซักหน่อย...สำคัญตัวไปเปล่าวะ”

“โอเคๆ...ไม่รีบก็ไม่รีบ .....นี่จียง ..”

“หืม...” อย่ามาทำเสียงจริงจังใส่นะ เดี๋ยวกูหวั่นไหว...เอ้ยยยย ไม่ใช่!!!...กูแค่.....แค่ ...โอ้ยยย นึกไม่ออก สรุป กูไม่ชอบบบ

“คุยกันมาก็จะเป็นอาทิตย์แล้ว...ไม่คิดจะอยากเจอกันมั่งหรอ?..” 

 เออนั่นดิ....อยากเจอเหมือนกันว่ะ แต่กูกลัว.....เอาไงดีวะ.....ไม่เอาดีกว่า กูยังไม่ไว้ใจมึงง่ะ...

“ก็...จะเจอกันไหมล่ะ นัดมาดิ”  เชี่ย!!..ปากเวร ....ไหงตอบไม่ตรงกับความคิดกูวะ... 

“งั้นวันเสาร์นี้นะ....25 พอดี...สถานที่ก็ XXXXX  ตกลงเปล่า ” ....เฮ้ย....วันคริสต์มาส!!! ... ปกติมันต้องไปกับคู่รักดิ...มึงคิดไม่ซื่อกับกูรึเปล่าเนี่ย....แล้วไหงหน้ามันร้อนๆ  แถมแก้มปริแบบนี้เนี่ย....!!!

“อืม...อย่ามาสายนะเว้ย ไม่ชอบคนมาเลท ”

“ฮ่าๆ ตกลงจะไปรอก่อนเวลานัดเลย ”

“เกินไปๆ... ไปนอนละ แค่นี้นะ ”

“อือ...อย่าลืมที่นัดกันล่ะ บายๆ ”  ตรื้ดดดดดดด.........

ปุ่บ

หลังจากวางสายเสร็จจียงนอนคว่ำเอาหน้าซุกกับหมอน..........เชี่ย!!!.... ทำไมเสียงหัวใจมันดังอย่างงี้วะเนี่ย...กะอีแค่นัดเจอกัน ...ก็เพื่อนกันนี่ ไม่เห็นจะแปลก... แล้วจะใจเต้นแรงทำม๊ายยยยยย!!!!........แต่เทมป์มันจะหน้าตาเป็นยังไงน๊า.... แล้วจะแต่งชุดไรดีวะเนี่ย....คิดได้ดังนั้นจียงรีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงมารื้อตู้เสื้อผ้า

เฮ้ย!!!....

กูจะสนใจทำไมเนี่ย ชุดไหนก็เหมือนกันๆ นั่นแหละ.....โอ้ยยยยย นี่กูเป็นอะไรวะ ทำตัวเหมือนผู้หญิง.....เลิกๆ นอนดีกว่าแม่ง ชักฟุ้งซ่านละ....แค่นัดเจอกัน....นัดเจอกัน.... เดท!!!!!!!!........ อร๊ากกกกกกก  คืนนี้กูจะได้นอนเอย่างป็นสุขป้ะเนี่ยยยย  ฮือออออ.....ไอ้เชี่ยเทมป์ เมิงทำกูคิดมากนะเนี่ย ....

.

.

. 

.

วันที่ 25 ธันวาคม

เป็นวันที่ใครๆต่างก็รอคอย เทศกาลสำคัญที่หนึ่งปีจะมีครั้ง ทั่วทั้งตัวเมืองประดับไปด้วยแสงไฟหลากสีสัน ย่านร้านค้าพากันครึกครื้นประดับตกแต่งต้นสนกันเต็มหน้าร้าน ผู้คนเดินกันตามท้องถนนให้ขวักไขว่ โดยเฉพาะเหล่าคู่รัก ต่างพากันเดินจับมือ ควงแขน ชวนให้น่าอิจฉาเสียเหลือเกิน... 

เหอะ!!!

แล้วกูจะอิจฉาทำไม?......... กูก็มีนัดนะ ก็แค่มัน...มันเป็นผู้ชาย!!  ..แปลกตรงไหน เพื่อนกั๊น!!! ไอเตี้ยมันก็ไปเที่ยวกับที่บ้าน....ก็แบบว่าว่างไงเลยตกลงมากับมันอ้ะ.....แล้วนี่เวลาอะไรแล้ววะ ไหนบอกจะรีบมารอ.... แต่ที่จริงมันก็อีก 10 กว่านาทีถึงจะถึงเวลาที่นัดนี่หว่า....กูจะรีบมาก่อนทำไมวะ 

ร่างเล็กยืนอยู่หน้าลานสเก็ต ตามสถานที่ๆนัดกับอีกฝ่ายไว้เมื่อวันก่อน  ....มันก็ไม่แปลกซะเท่าไหร่ถ้าจะยืนรอคนหน้าลานสเก็ต แต่ที่แปลกคือวันนี้เป็นวันคริสต์มาส ..การยืนคนเดียวด้วยรูปร่างหน้าตาอย่าง ควอนจียงอีกทั้งการแต่งตัวที่วันนี้เจ้าตัวแต่งมาเต็มยศ ออฟชั่นพร้อมเสร็จสรรพ จึงทำให้เป็นจุดสนใจของผู้คนที่เดินผ่านไปมาที่ลานสเก็ต......

จียงเริ่มกระสับกระส่าย จากสายตาที่จ้องมองมาที่เขาไม่หยุด..... วันนี้เขาแปลกตรงไหน ก็แต่งปกตินี่หว่า.... เสื้อโค้ทแดง ข้างในเป็นเสื้อคอเต่าสีขาว ผ้าพันคอสีรุ้ง ที่คาดผมชมพู กางเกงเดฟสีดำ รองเท้าบู้ทสีขาว แว่นกันแดด LV...ก็แต่งเหมือนๆไอ้พวกที่เดินไปมาเนี่ยยย....เมิงจะมองกูทำม๊ายยย      แล้วนี่อะไรวะจะถึงเวลานัดยังไม่โผล่หัวอีก.....ฮึ้ยยยยยยย  หลอกกูป้ะเนี่ยยย..

La la la la~*

อ่ะ...ตายยากชิบหาย  บ่นปุ๊บ โทรปั๊บ....

“อยู่ไหนเนี่ย!!!.....รอตั้งนานแล้วนะเว้ย หนาววววว”  ทันทีที่กดรับสายจียงก็โวยใส่อีกฝ่ายเป็นชุด...

“ใจเย็นๆสิ...หันหลังมาก็เห็นแล้ว..”  อ่าว.....เชี่ย!!!    เมิงมาตอนไหน

ร่างเล็กหันไปตามที่อีกฝ่ายว่า แล้วก็พบกลับเด็กหนุ่มหน้าตาดีมากกกก...แบบที่ไอ้เพื่อนเตี้ยของเขาบอก เสียแต่ ตามันดุไปหน่อย ….แล้วทำไมหน้าเขามันร้อนๆวะ มันต้องหนาวเด่ะ นี่มันเดือน 12 นะเว้ยยยย ทำไมกูร้อนไปทั่วทั้งหน้า….. 

หลังจากหันมาพบอีกฝ่ายแล้วแต่ทั้งคู่ก็ยังไม่ได้วางสายโทรศัพท์.....ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยขึ้นมาในสายอีกประโยคพร้อมกับใบหน้าคมที่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ยิ่งทำให้จียง อยากวิ่งลงไปเอาหน้าถูกับลานสเก็ตดับร้อนเสียเหลือเกิน

 “สวัสดี ควอนจียง.....เรามาคบกันไหม”

“.........!!!!!”เชี่ย........ มึงเจอหน้ากูครั้งแรก ...มึงขอกูคบแล้วหรอวะ เฮ้ย!!! ปัญหามันไม่ใช่ตรงนั้น... กูเป็นผู้ชายยยย  มึงก็ผู้ชายยยย....แถมกูแมนด้วยนะ เต็มร้อยเลยนะ TT....

“บะ...บ้าป้ะเนี่ยยยยย!!..เจอหน้าครั้งแรกจะขอคบเลยหรอ!!”  เวร....กูพูดไม่คิดอีกแล้ว  เหมือนให้ความหวังมันว่ะ ชิบหายละ...อยากตบปากตัวเอ๊งงง!!!

 “ก็ไม่ได้จะเอาคำตอบตอนนี้นี่....คบจากเพื่อนไปก่อนไง ”  พูดง่ายนะมึง...

“แล้ว.. แล้วถ้าชั้นไม่ได้ชอบนายล่ะ...”

 “คงไม่เป็นแบบนั้นหรอก...ถ้าไม่ชอบนายคงไม่คุยกับฉันเกือบเช้าทุกคืน....คงไม่ออกมาเจอกันในวันอย่างนี้หรอก จริงไหม?” 

“...................”  รู้กูอีก..........กูยังไม่รู้ใจกูเลย มึงมารู้กูก่อนได้ไง!!! โอยยย กู จะหัวใจวายตายคาหน้าลานสเก็ต

“ตกลงว่ายังไง...หืม?”   ไหนมึงบอกไม่รีบไง ห่า มาเร่งกูจั๊งง ...

“ก็...ไม่รู้อ้ะ  พึ่งจะรู้จักกันไม่นาน แถม...ชั้นกับนายก็ผู้ชายทั้งคู่ ..”  ก้มหน้ามองพื้น สองมือล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ท อา...หน้ากูเหมือนได้ยินเสียง ฉ่า~ ลอยออกมา

“ไม่เห็นเกี่ยวนี่....ก็ฉันชอบนาย ไม่ได้ชอบผู้ชายคนอื่น....คุยกับนายแล้วสนุกดี เราก็เข้ากันได้ดีออก...แค่นี้มันยังไม่พออีกหรอ...จียง”

“..................”  อย่าเรียกกูแบบนั้น อย่าทำตาแบบนั้น....แล้วมือนั่นอะไร เฮ้ย....จับกูทำไม!!

“ไม่ลองเอากลับไปคิดดูหน่อยหรอ...ฉันจริงจังนะ”

“.................”

“.................”

“....ก็ได้....” ตอบเสียงเบา

“หืม...อะไรนะ”

 “บอกว่าก็ได้!!....ไม่พูดแล้วโว้ย...” ห่านี่...กวนตีนกูป้ะเนี่ย  แล้วดู...จะยิ้มทำไมซะหน้าบานแบบนั้น มันไม่เข้ากับมึงเลยนะ.. แล้วทำไมหัวใจกูมันดูพองๆยังไงไม่รู้ดิ.... แล้วมึงจะลากกูไปไหนเนี่ย.....

.

.

.

เฮ้อออ...... คริสต์มาสปีนี้จากที่วางแผนไว้ว่าจะมากับคนรักที่น่ารักๆ......ไหงกลายเป็นว่าต้องมากับผู้ชายตัวโต....แต่หน้าตาดี อันนี้ยอมได้  ....มันก็.... ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรสักหน่อยจริงไหม?  แต่ไอ้เตี้ย....อย่าหวังว่ากูจะเลี้ยงข้าวมึงอีก เชี่ย!!!

  End….?    

Spacial ~*

 5 years  after that 

“เทมป์......ปีนี้จะไปไหนกันดี”

 “ตามใจดิ....นายอยากไปไหนล่ะ ฉันไปได้หมดแหละ” 

“โห่....ช่วยคิดหน่อยดิ ตามใจชั้นทุกปีๆ.. ชั้นคิดไม่ออกแล้วนะ”

  "................."

  "................"

 “งั้น....ไปลานสเก็ตกันไหม” 

.

.

.

Real end~*  

ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่า ^^ ...  ติชมหน่อยก็ดีนะ
เป็นครั้งแรกที่แต่งฟิค ผิดพลาดประการใดกราบขออภัย 

ป.ล.    เรื่องนี้ใช้เวลาแต่งไม่นาน อ่านไม่รู้เรื่องขออภัย...

          เรื่องนี้อิงประสบการณ์ผู้แต่งจ้ะ >/////<  *เขิลว่ะ*  5555

          26 พ.ย. นี้  จะ 5 ปีแล้วน๊า....>w<  PP~*

          รูปประกอบ..ไม่มีอีกแหละ  ขี้เกียจอ้ะ 55555

          น้องบัด....รอไปก่อนนะจ๊ะ กร๊ากกกกกก.....

          แต่ง 2 เรื่องนี้พอละ...สนองนี้ดตัวเองเกินพอ ฮ่าๆๆ

edit @ 16 Oct 2009 19:09:09 by kakanaru

edit @ 16 Oct 2009 19:29:58 by kakanaru