P★P ♥ 빅뱅

Chapter 3

ซ่า............

ซ่า......า

หาดทรายสีขาว ท้องทะเลสีฟ้าอมเขียวอย่างกับมรกต ผืนน้ำใสแจ๋วมองเห็นปลานานาชนิดที่แหวกว่ายกันอย่างอิสระในมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ไพศาล อีกทั้งเกลียวคลื่นขาวที่ซัดสาดกันอย่างสวยงาม ทิวทัศน์เหล่านี้อย่างกับหลุดออกมาจากภาพวาดยังไงยังงั้น ถ้าไม่ติดที่ว่า ท้องฟ้าในตอนนิ้ .....

คลืน...คลืนน

“วู้วววววววว...ฮ่าส์!!!”

“มักเน่ เป็นไรมากป้ะเนี่ย ทำยังกับไม่เคยมาเที่ยวทะเล”  แดซองพูดพลางมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มคลื้มๆ มาแต่ไกล อย่างหวาดๆ

มาทะเลหน้านี้จะเจอพายุเข้ารึเปล่าฟะเนี่ย คนยิ่งไม่ชอบอยู่ โดยเฉพาะ แสงแวบๆ พร้อมกับเสียงมันเนี่ยนะ ......บรื๋อส์ คิดแล้วอยากกลับบ้าน  ไปหาม่อนน!! ..... เอ้ย!!!...ไม่ได้ๆ เราต้องไม่หลุดภาพพจน์แมนๆ ถ้าเจ้ามักเน่ มันรู้เดี๋ยวเข้าล้อตายเลย …..
 

“โห...พี่ นานๆเราจะได้มาเที่ยวทะเลกัน คนมันดีใจนี่นา ..จริงมั๊ยฮะ พี่แทยัง?” น้องเล็กพูดจบก็ส่งยิ้มหวานที่สามารถทำให้นูน่าทั้งหลายนอนตายสลบ ใส่พี่ชายร่างหนาที่ตอนนี้กำลังยืนมองไปยังผืนทะเลอันกว้างสุดลูกหูลูกตา…..

“.........”

“พี่ยองเบฮะ” เป็นอะไรหว่า ทำไมดูนิ่งๆ ตั้งแต่ออกจากโซลละ ???

“พี่ยองเบ?...พี่ เหม่ออะไรน่ะ มักเน่มันเรียกหลายรอบละ”  แดซองช่วยซึงรีเรียกอีกคนพร้อมกับแตะที่ไหล่หนาของคนเป็นพี่

“ฮะ!! ...ว่าไง พอดีพี่ไม่ทันฟัง” ทงยองเบหันมามองหน้ากับน้องทั้งสองอย่างตกใจไปครู่หนึ่ง

“พี่เป็นอะไรอ้ะ.. ดูเหม่อๆ แถมแปลกๆตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วนะ .....ไม่สบายป้ะพี่ ” น้องตาตี่ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

“เปล่าๆ พอดีพี่คิดอะไรเพลินๆน่ะ.....” แทยังเว้นช่วงตอบก่อนจะพูดขึ้นมาถึงสิ่งที่เขาห่วงอยู่ภายในใจ

“พี่.....แค่รู้สึกว่าไอ้จีมันแปลกๆไป  เมื่อวันก่อน ก็เลยเป็นห่วงมัน ไม่รู้จะเป็นไงมั่ง”

“ผมก็รู้สึกเหมือนกันนะ ....หลังๆนี้เหมือนพี่จียงดูจะหลบหน้าเทมป์ฮยองอยู่น่ะฮะ...” ซึงรีรีบพูดเสริมขึ้นมา นั่นยิ่งทำให้ยองเบรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นห่วงเพื่อนรักของตนมากขึ้น

..เขาน่าจะลากไอ้จีมาด้วยให้ตายเถอะ

..ไม่รู้หรอกว่าไอ้จีมันมีปัญหาอะไรกับเทมป์ฮยองรึเปล่า... แต่เขารู้สึกว่ามันแปลกๆไปมาก อย่างที่มักเน่บอกมา

“ผมว่าพี่จียงป่านนี้คงนอนตีพุงอยู่ห้องแหละมั้ง พี่ไม่ต้องห่วงหรอกพี่จียงเก่งจะตาย..แต่ตอนนี้เราเอาของไปเก็บที่ห้องกันเหอะ หิวแล้วด้วยเนอะ มักเน่” 

แดซองที่เห็นว่าสถานการณ์เริ่มตึงเคลียดจึงชักชวนให้รีบเข้าที่พัก ...เมื่อสังเกตว่าฝนทำท่ากำลังจะตก....ป๋มไม่อยากถูกฟ้าผ่า หน้าชายหาดนะคร้าบบบ!!

“นั่นดิพี่ อย่าคิดมากเลย พี่จียงไม่เป็นอะไรหรอก... ตอนกลับเราก็ซื้อของที่พี่จียงชอบไปฝากเยอะๆเนอะ”  ตอนนี้ผมหิวแล้วอ้ะ รีบๆเข้ากันเถอะ อุตส่าห์เลือกที่นี่เพราะของกินเขาขึ้นชื่อเชียวนะเนี่ย

“อะไรกันพวกนายมาถึงก็หิวกันเลยรึไง” ยองเบเห็นว่าแดซองและซึงรีพยายามทำให้ตนไม่คิดมาก จึงเดินเข้าไปกอดคอทั้งสองพากันเข้าที่พัก

นั่นสิ เขาคงจะคิดมากไปเอง จียงมันคงไม่เป็นไร..อีกอย่างตอนนี้เทมป์ฮยองก็ไม่อยู่ไม่ใช่เหรอ เขาจะมัวห่วงอะไรอีก........

ถึงยองเบจะคิดอย่างงั้นแต่ภายในใจลึกๆเขาก็ยังคงเป็นห่วงจียงอยู่ดี .......เขากับจียงเป็นเพื่อนรัก เพื่อนซี้กันมาตั้งแต่เด็ก เรียกได้ว่าสามารถทำให้อีกฝ่ายได้ทุกอย่างไม่ว่าอะไรก้ตาม ถ้าอีกฝ่ายนั้นมีความสุข.........

.

.

.

ถึงแม้ตอนนี้เวลาจะล่วงเลยมาเกือบเข้าวันใหม่แล้ว แต่ท้องฟ้ายามราตรีของกรุงโซลกลับสว่างไสวจากแสงไฟตามตึกระฟ้า และท้องถนนที่ไม่มีวันหลับ ...หนุ่มสาววัยรุ่นต่างตะลอนเที่ยวราตรีตามสถานบันเทิง เพื่อหาความสุขส่วนตัว หรือไม่ก็ทิ้งปัญหาต่างๆเพื่อมาปลดปล่อยความเครียดเหล่านั้น ซึ่งเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น .....ควอน จียง…

หลังจากซึงฮยอนเข้าไปคุยโทรศัพท์กับมินอาในห้องนอน จียงได้โทรเรียกโจ ซองมินให้ออกมาหาเขาที่คลับแห่งหนึ่งในย่านสถานเริงรมณ์แถวนั้น  และตอนนี้ควอนจียงกำลังดื่มอย่างหนักอีกครั้ง

 
ใช่..ตั้งแต่มาถึงจียงก็เอาแต่ดื่มๆ ถึงซองมินจะห้ามยังไงก็เปล่าประโยชน์ .....ใครๆก็รู้ควอนจียงหัวดื้อแค่ไหน 

..เขาไม่อยากจะอยู่ในบ้านนั้นเพียงลำพังกับเทมป์ แต่เขาก็ทนไม่ได้ที่จะอยู่คนเดียวในตอนนี้..เขาเหนื่อยเหลือเกินที่จะต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้เพียงคนเดียว  .......พูดออกไปเลยจะดีกว่าไหม?.....ถ้าเทมป์เลิกคบกับเขาล่ะ?...ถ้าเทมป์รังเกียจล่ะ?

จียงกระดกน้ำสีสวยเข้าไปราวกับมันเป็นน้ำเปล่า.... อึกแล้วอึกเล่าทำให้คนตัวเล็กตอนนี้เริ่มจะทรงตัวไม่อยู่ สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลายมันประดังเข้ามาในหัว จนทำให้เขามึนไปหมด......

“จียง ไหวไหม พอเหอะว่ะ นายดื่มหนักไปละนะ...”  โจ ซองมินพูดพร้อมคว้าแก้วออกจากมือบางของคนตัวเล็กที่กำลังทำตาหวานเยิ้มใส่   .....ถึงแม้ว่าโจ ซองมินจะชอบจียง แต่เขาก็เป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่ทำอะไรกับคนเมาไม่มีสติ เพราะเขาอยากให้จียงรักเขาด้วยใจจริง......  

“อืมม...ไหวน่าาา”  จียงพูดด้วยใบหน้าขึ้นสีระเรื่อตามพวงแก้มใส เพราะฤทธิ์เหล้า ก่อนที่จะฟุบหลับไปคาโต๊ะ เสียงดนตรีภายในร้านดังกระหึ่มก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการนอนของควอนจียงเลย... ซองมินเห็นว่าคนตัวเล็กหมดสภาพไปเรียบร้อย จึงตัดสินใจค่อยๆบรรจงอุ้มขึ้นเพื่อพาไปส่งยังที่พักของคนในอ้อมกอด

.

.

.

“เทมป์...” เสียงเล็กเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในรถยนต์

ในตอนแรกซองมินคิดว่าเขาหูแว่วไปเอง.... แต่เขาก็คิดถูกแล้วเพราะเขาได้ยินจริงๆ .....ชื่อที่ถูกเรียกจากริมฝีปากแดงสด คำบอกรักที่ถูกเอ่ยจากคนที่เขารัก และหยดน้ำใส ที่ไหลหล่นลงตามแก้มเนียน ……

“ชั้น รักนาย....เทมป์”

.........

......

กึ่ก

ซองมินขับมาส่งจียงถึงหน้าที่พัก แต่ยังไม่อยากจะพาคนตัวเล็กที่ตอนนี้หลับไหลอยู่ในห้วงนิทรานั้นเข้าบ้านไป เขาอยากจะมองใบหน้าที่หวานราวอิสตรีนี้ซะหน่อย ขอแค่ตอนนี้เท่านั้น เขารู้ว่าจียงชอบ ชเว ซึงฮยอน..... แต่เขาก็ยังแอบหวังว่าเขาจะทำให้จียงรักเขาได้บ้าง ......

เหมือนมีบางอย่างมาดึงดูดโจ ซองมิน ให้เคลื่อนตัวเข้าหาคนตรงหน้าที่หลับไหลอยู่ ..ริมฝีปากบางค่อยๆประทับลงบนปากนุ่มอย่างแผ่วเบา ...เขากะจะหยุดแค่นั้น ..แต่นั่นยิ่งทำให้คนร่างสูงขาดสติเมื่อคนที่หลับอยู่ตอนนี้ได้เผยอปากรับการจูบของเขา .....จากจูบที่อ่อนหวาน กลับร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้คนตัวเล็กครางออกมาอย่างไม่รู้สึกตัว ก่อนที่จะค่อยๆบรรจงจูบไล้ลงมาตามแผงลำคอ และประทับรอยสีชาดไว้

“อืมม....เทมป์ ” จียงที่ครางออกมาพร้อมกับเรียกชื่อของซึงฮยอนทำให้สติของซองมินกลับมาอีกครั้ง

โจซองมินถึงกับหยุดนิ่ง เมื่อได้ยินชื่อของซึงฮยอนจากจียง..นี่เขาทำอะไรลงไป ถ้าจียงไม่เอ่ยชื่อนั้นเขาคงจะไม่รู้สึกตัวแน่ๆ เพราะรสจูบจากคนตัวเล็กทำให้เขาไม่สามารถถอนริมฝีปากออกจากความหวานนี้ได้..
ดีที่ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วไม่มีคนเห็นเพราะนี่มันหน้าบ้านเลยไม่งั้นคงจะเป็นเรื่องแน่ๆ.....

แต่ซองมินหารู้ไม่ว่า มีใครคนหนึ่งได้แอบมองการกระทำของเขากับจียงจากหลังผ้าม่านข้างหน้าต่างชั้นบนอยู่นานแล้ว

........

....

ติ๊งหน่องง

แกร๊ก...

.....

..

“จียงเมาน่ะ ฉันเลยพามาส่ง” ซองมินพูดกับร่างสูงใหญ่ตรงหน้า พร้อมกับส่งจียงให้อย่างเบามือ

“ขอบใจ..” น้ำเสียงของร่างสูงที่ตอบกลับฟังดูก็รู้ว่าไม่สบอารมณ์อย่างมาก ทำให้ซองมินต้องรีบขอตัวกลับ ถึงแม้ใจจะยังห่วงคนตัวเล็กอยู่ก็ตาม

“เดี๋ยว...”  เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ทำให้ซองมินที่ทำท่าจะเดินออกจากประตูไป หันกลับมายังต้นเสียง

“หืม?”

“นาย..............ไม่มีอะไร ขอบใจมากที่พาหมอนี่มาส่ง”

“??.....อืม ไปล่ะ ฝากจียงด้วย”

…………………………….

…………….

ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นหมาดถูกเช็ดตามใบหน้าหวานที่แต้มไปด้วยสีของผลเชอร์รี่ ...ดวงตาคมจ้องมองคนที่อยู่ในห้วงนิทราอย่างหลงใหลในใบหน้างามนั้น ก่อนที่ค่อยๆเลื่อนลงมาเช็ดแผงอกเนียน เสื้อเชิ้ตถูกปลดออกเพื่อที่จะเปลี่ยนเป็นชุดนอน ....ร่างสูงถึงกับตะลึงในความงามตรงหน้า แสงจันทร์ภายนอกห้องสาดส่องเข้ามากระทบผิวเนียนที่ขาวอมชมพูราวกับไข่มุกน้ำงาม ....เขาไม่เคยเห็นใครผิวสวยอย่างนี้มาก่อน และที่สำคัญเขาไม่เคยคิดว่าจียงจะสวยขนาดนี้มาก่อนเลย

...ชิท!!  นี่มันควอนจียงนะ หมอนี่เป็นผู้ชาย แต่ทำไมรูปร่าง หน้าตา สวยยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก...เขาว่ามินอาสวยแล้วนะ แต่พอเห็นอย่างนี้ ....เฮ้ย!!  นี่เขาคิดอะไรอยู่เนี่ย!!  เอาจียงกับมินอามาเปรียบเทียบกันทำไม...แต่ที่เขาเห็นจียงกับเจ้าโจซองมินในรถเมื่อกี้...นั่นมันจูบกันชัดๆ!! 

ขณะที่ซึงฮยอนกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย สายตาคมก็เหลือบไปเห็นรอยแดงที่ลำคอเนียนของร่างบาง มันทำให้เขาเกิดความรู้สึกแปลกๆ ทำไมเขาถึงรู้สึกไม่พอใจที่เห็นสองคนนี้อยู่ใกล้กัน แล้วยิ่งรอยนี่....

ยังไม่ทันคิดอะไรมากกว่านี้  ริมฝีปากบางก็ทาบลงยังรอยเดิมบนลำคอของคนบนเตียง พร้อมกับเม้มดูดดึงให้เกิดรอยแดงเข้มยิ่งกว่ารอยแรก ฝ่ามือหนาไล้ไปตามเอวบาง ชวนให้เสียวกระสัน มากขึ้น

“อื้อ....!!!” เสียงเล็กที่ครางออกมา พร้อมกับค่อยๆยกเปลือกตาตนเอง ก่อนจะเบิกตาด้วยความตกใจ

“เทมป์!! ทำอะไรของนายน่ะ!!!” จียงที่ตอนนี้เริ่มมีสติขึ้นมาถามอย่างแปลกใจกับพฤติกรรมของคนตรงหน้า
ซึงฮยอนหยุดการกระทำ พร้อมกับจ้องไปยังดวงตาเรียวเล็ก  เมื่อถูกร่างสูงจ้องด้วยสายตาแบบนี้ทำให้จียงถึงกับหน้าขึ้นสีระเรื่อยิ่งกว่าเดิม

คนตัวเล็กเบี่ยงหน้าเพื่อหลบสายตา เมื่อเห็นท่าทางของจียงทำให้ซึงฮยอนเกิดอาการอยากแกล้งขึ้นมา เพราะคนตรงหหน้าทำตัวน่ารักเสียเหลือเกิน

“เปล่า..แค่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดตัวให้นาย ก็เท่านั้น” เสียงทุ้มตอบขึ้นพร้อมกับยกรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป โดยทิ้งให้จียงนั่งอึ้งและสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น

...เมื่อกี้นี้มันอะไรกัน เขาจำได้ว่าเขาอยู่คลับกับซองมิน แต่แล้วทำไมถึงมาอยู่นี่ได้ ...แล้วทำไมหมอนั่นถึงมองมาแบบนั้น สายตาที่อ่อนโยนนั้น......นายจะทำให้ชั้นทรมานไปถึงไหนกัน... เทมป์

...อา ปวดหัวชะมัด ชิท!! ต่อไปเขาจะไม่กินอีกแล้วเหล้า

.................

..........

จิ๊บ จิ๊บ

แสงแดดอ่อนๆในยามเช้าของวันอาทิตย์ อีกทั้งอากาศที่เย็นสบายทำให้คนตัวเล็กไม่อยากจะหลุดออกจากภวังค์นี้เหลือเกิน .....เขาอยากที่จะนอนหลับตาอย่างนี้อีกสักพัก แต่ก็ทำไม่ได้เพราะในหัวสมองเขาตอนนี้ก็ยังคงสับสนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขากับซึงฮยอน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...... ถ้าหากเขาจะคิดไปเองได้ไหมจากสายคมที่จ้องมา      ว่า..หมอนั่นก็รู้สึกเหมือนกันกับเขา!!?

..ชิท!! ตลกละ ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก คนอย่างชเว ซึงฮยอน รักแต่ผู้หญิงที่ชื่อ ชิน มินอา...เท่านั้น

รองเท้าผ้าใบคู่เก่งถูกนำมาสวมผูกเชือกเรียบร้อย พร้อมกับหยิบหมวกใบโปรดที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาสวม... หลังจากนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกถึงเรื่องเมื่อคืน........ จียงตัดสินใจออกไปเดินเที่ยวห้าง เพื่อหาอะไรกินข้างนอก.... ดีกว่าที่จะมานั่งฟุ้งซ่านอยู่คนเดียว และอีกอย่างคู่กรณีที่ทำเขาคิดไม่ตกอยู่ตอนนี้ก็หายหัวเงียบ .....ยังนอนอยู่? หรือออกไปกับคน คนนั้น?

.

.

.

.

ก๊อก ก๊อก

........

....

“จียง ตื่นรึยัง”  เขากะชวนจียงไปดูหนังที่จองตั๋วไว้เมื่อวาน ที่ตั้งใจว่าจะพาอีกคนไปดู

“เฮ้..จียง” 

“..........”

ไร้เสียงตอบรับของเจ้าของห้อง ทำให้ซึงฮยอนรู้ว่าคนข้างในออกไปข้างนอกแล้ว

“ออกไปไหนวะ ไม่เห็นบอกกันมั่ง”  พี่ใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งงอน ก่อนที่จะเข้าไปหาอะไรกินในครัว

..สงสัยตั๋วนี้คงต้องเสียเปล่า...ชิท!

......................

............

หลังจากเดินดูของอยู่นาน จียงเลือกกินร้านอาหารอิตาลีที่ดูสบายๆไม่หรูหราจนเกินไป พร้อมสั่งอาหารกับบริกรเสร็จสรรพ ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา...

.

.

.

“ไง....เที่ยวสนุกเลยนะพวกนาย เออ อยู่ข้างนอก ฮ่าๆๆ อย่างแกล้งมักเน่มันมากล่ะ กูแกล้งได้คนเดียวนะโว้ย.....กลับวันไหนเนี่ย....อือ ของฝากกูอย่าลืมนะไอเตี้ย..อือๆ บาย” ร่างบางกดวางโทรศัพท์ พร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อย..ก่อนจะหุบยิ้มทันทีที่สายตาเหลือบไปเห็นคนคุ้นเคยตรงหน้าที่กำลังเดินเข้ามาในร้านอาหารที่เขานั่งอยู่ จียงพยายามนั่งทำตัวลีบ หลบจากสายตาบุคคลที่เข้ามาใหม่ ให้มากที่สุด..ชิน มินอา

..นี่มันอะไรกัน!!

..ทำไมเขาไปที่ไหนก็เจอแต่ยัยนี่ด้วยวะ จะตามหลอกหลอนเขาไปถึงไหนกัน ให้ตายเหอะ!!

ร่างเล็กสบถในใจก่อนที่จะสังเกตเห็นว่ามินอาไม่ได้มาเพียงลำพัง ..หญิงสาวสวยกับชายหนุ่มรูปงาม เดินควงแขนเข้ามาเพื่อเลือกที่นั่งทานอาหาร ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงไม่รู้สึกอะไรก็แค่คู่รักทั่วไป..แต่นี่ไม่ใช่ นี่มันชิน มินอา!! คนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของชเว ซึงฮยอน!! 

...หมอนั่นมันใคร? มินอาต้องอยู่กับเทมป์ไม่ใช่หรอตอนนี้ แล้วนี่อะไรวะเนี่ย? เทมป์ รู้เรื่องนี่รึเปล่า?

คำถามทั้งหลายผุดขึ้นมา ผู้หญิงคนนี้กำลังทำอะไร หลอกเทมป์อย่างงั้นหรอ ....ไวเท่าความคิดจียงหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อบันทึกภาพของคู่รักที่หวานชื่นตรงหน้า โดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว..ก่อนที่จะก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าต่อโดยไม่ให้ผิดสังเกต

............

.......

แอ๊ดดด...

“อ้าว กลับมาได้แล้วหรอ ไปไหนไม่บอกกันมั่งเลยคนเรา” ซึงฮยอนละจากทีวีตรงหน้าเพื่อหันมาพูดกับจียงที่เพิ่งเข้ามา

“..........” เขาควรจะถามดีมั๊ย หรือทำเป็นไม่รู้เรื่องต่อไปดี

“เป็นไรวะ หมู่นี้ทำตัวแปลกนะเรา” เสียงทุ้มของร่างสูงทำให้คนตัวเล็กรู้สึกตัวจากความคิด

“ปะ เปล่าซักหน่อย ว่าแต่กินไรยังเนี่ย” จียงบ่ายเบี่ยง เพื่อไม่ให้ซึงฮยอนผิดสังเกต

“เรียบร้อยละ แต่เซ็งว่ะอุตส่าห์ จองตั๋วหนังได้ กลับต้องทิ้ง เสียเปล่าเลย”  ...กว่าจะจองได้เขาลำบากมากแค่ไหนมีใครรู้บ้างไหมเนี่ย แล้วเขาก็อยากดูเรื่องนี้มานานด้วย

“อ่าว ไม่ไปกับมินอา..ล่ะ ” จียงถามในสิ่งที่เค้าพอจะเดาออก จากที่เค้าเห็นในวันนี้....

“หล่อนไม่ว่าง เห็นว่าจะไปทำวิจัยกับเพื่อนที่หอสมุด” นั่นไง...จริงด้วย เขาคิดไว้ไม่ผิด ยัยนั่นกำลังปั่นหัวซึงฮยอน

...เขาควรจะบอกเทมป์ดีไม๊ หรือจะปล่อยให้มันผ่านไปเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น

...ถ้าบอกไป หมอนั่นจะมาสนใจเขาบ้างไหม  บ้า บ้า บ้า!! นี่กูคิดอะไรเนี่ยควอน จียง!! ......อย่าคิดในสิ่งที่ไม่มีวันเป็นจริงได้ ถึงยังไงซึงฮยอนก็ไม่มีทางมาสนใจเขาอยู่ดี...ก็เขาไม่มีความสำคัญเท่าคนๆนั้นนี่...

พอคิดได้ดังนั้น ความน้อยใจในร่างสูง ทำให้ตาคู่สวยเริ่มลดต่ำลงพร้อมกับพยายามอดกลั้นทำนบน้ำตาที่พร้อมจะพังทลายไหลออกมาได้ทุกเมื่อ

“หรอ..งั้นเข้าห้องละ ง่วง” พูดจบร่างบางก็เดินก้มหน้าก้มตา เข้าห้องนอนตัวเองไป โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อหรือไม่

“วะ..ไอ้นี่ นึกจะมาก็มา จะไปก็ ไป” บ่นไปงั้น แล้วกลับมาสนใจกับทีวีตรงหน้าต่อ โดยไม่ทันนึกถึงคนอ่อนแอที่เพิ่งเดินเข้าห้องไปเลย

…………………..

ภายในห้องที่มืดสนิท มีเพียงแสงสว่างจากหน้าจอโลลิป้อป เครื่องสีชมพูสวย ที่อยู่ในมือเรียว ...มันถูกเปิดทิ้งไว้พร้อมกับภาพที่ถ่ายมาในวันนี้... เจ้าของเครื่องมองมันซ้ำแล้วซ้ำอีก

..นี่เขาควรจะทำยังไงกับรูปนี้ดี เขาจะบอกเทมป์ดีไม๊...     มินอา เขายกเทมป์ให้เธอ เพราะเธอคือผู้หญิงที่เทมป์เลือก แต่เธอกลับหลอกลวงหมอนั่น ทรยศหมอนั่น ..ทำยังไงถึงจะให้เธอหายไปจากชีวิตและหัวใจเทมป์ได้..ชิน มินอา

มือถือเครื่องสวยถูกบีบแน่นราวกับจะทำให้แตกหักเป็นเสี่ยง ..หยาดน้ำใส ไหลหล่นลงมาจากดวงตาเรียวสวยหยดแล้วหยดเล่า ....ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเอาง่าย โดยที่เจ้าของไม่รู้ตัวเลยว่าอารมณ์ของตัวเองในตอนนี้เป็นยังไงเขากำลัง โกรธ เจ็บใจ แค้นใจ....และเศร้าใจ

..ทำไมคนที่เทมป์รักถึงไม่ใช่เขา แล้วทำไมคนที่ได้หัวใจของเทมป์ไปถึงไม่ดูแลให้ดี.....เขาไม่อยากจะรับรู้เรื่องพวกนี้ ยิ่งถ้าเทมป์รู้ หมอนั่นจะรู้สึกยังไง ..คงเจ็บ ใช่ คงเจ็บเจียนตายเหมือนเขาในตอนนี้

จียงนั่งสะอื้นกับตัวเองก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างในคืนนี้ เขาคิดดีแล้ว และมันเป็นสิ่งที่เขาควรจะทำเสียที.....ไม่ว่าผลมันจะเป็นยังไง ตอนนี้เขาพร้อมจะยอมรับมัน ......เขาไม่อยากที่จะหนี..อีกอย่างเขาทนรับความเจ็บปวดนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

...................

.............

~~~I'm so sorry but I love you ดา คอ จิด มัล
อิ ยา โมล รัด ซอ อิ เจ ยา อัล รัด ซอ เน กา พิล รโย เฮ~~~

เสียงริงโทนจากมือถือทำให้ร่างบางต้องหลุดจากภวังค์ พร้อมกับปาดคราบน้ำตาทิ้ง เมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามา....ก่อนจะพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติ

 
//ซองมิน//

“ว่าไง...อืม หายแล้ว ฮ่าๆๆ ขอบใจมากที่มาส่ง ”

“.................................”

“โทษทีๆ พอดียุ่งๆอยู่เลยลืมติดต่อกลับไป เอาไว้คราวหน้าจะเลี้ยงตอบแทนนะ”

“.............................................”

“อืม ขอบใจจริงๆนะซองมิน ไว้เจอกัน  อือ  บาย”

หลังจากวางโทรศัพท์จากซองมิน จียงเดินออกจากห้องของตัวเพื่อไปอาบน้ำ ชำระร่างกาย เนื่องจากเวลาได้ล่วงเลยมาจนเกือบจะเข้าวันใหม่แล้ว..เมื่อออกมาไม่พบซึงฮยอนนั่งอยู่ข้างนอก จียงจึงคิดว่าซึงฮยอนได้เข้าห้องนอนไปแล้วเลยไม่ได้ใส่ใจอะไรแม้กระทั่งประตูห้องนอนของตัวเอง.......

…………………

………..

ขณะกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่ออาบน้ำ มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้จียงสะดุดตาขึ้นมาในกระจกเงา..... ร่องรอยเข้มสีชาด ไม่ต่ำกว่าหนึ่งรอยบนแผงลำคอเรียวของเขา ......จียงที่ยังไม่รู้ว่านี่มันรอยอะไรกันแน่ทำหน้างุนงง ......เขาโดนแมลงกัดหรอ? ทำไมเขาไม่เห็นคัน หรือแสบอะไรเลยล่ะ แล้วอีกอย่างรอยนี่มันคุ้นตาเหมือน.....ใบหน้าหวานขึ้นสีเมื่อเพ่งมองรอยที่คอตัวเองดีๆ เพราะเขาคิดว่ายังไงมันก็ไม่ใช่รอยแมลงกัดแน่ๆ....

...หรือว่า...เทมป์!!     เมื่อคืนตอนหมอนั่นเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เขารู้สึกเหมือนมีใครมาคลอเคลีย ตอนนั้นเขาคิดแค่ว่าฝันไป...ถ้างั้นรอยที่คอนี่ก็..............

ชิท!!

...ไม่จริงใช่มั๊ยเทมป์ บอกชั้นทีว่าไม่ใช่นาย...

จียงหันหน้าเข้าผนังห้องน้ำปล่อยให้สายน้ำจากฝักบัวไหลผ่าน ไปเรื่อยตามร่างเพรียวบาง ก่อนที่จะค่อยทรุดตัวลงนั่งคุดคู้อยู่กับพื้น  ....ชันเข่าสองข้างขึ้นพร้อมกับกอดแน่นพลางกัดเล็บอย่างลืมตัว ในเวลานี้ร่างบางยิ่งสับสนมากขึ้น..... เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดีแล้ว ......บอกเรื่องมินอา? ......หรือจะถามเรื่องรอยที่คอ? .........ยิ่งคิดยิงปวดหัว เขาควรจะทำยังไงดี....

หลังจากใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานพอสมควร ร่างบางในชุดนอนที่หลวมโคร่งทำให้ดูออกเลยว่าคนๆนี้ผอมบางแค่ไหน อีกทั้งกางเกงตัวยาวที่แนบเรียวขาสวย และหยดน้ำที่ไหลข้างแก้มเนียนตามใบหน้ากลม เส้นผมที่เปียกลีบยิ่งทำให้หน้าหวานนี่ดูเด่นขึ้นมา ถ้ามองเผินๆใครจะดูออกว่านี่เป็นผู้ชาย……

“ลา ลา ลา ~ ”

จียงเดินออกจากห้องน้ำ ฮัมเพลงพลางเช็ดผมและเดินไปยังตู้เย็นเพื่อหาอะไรร้อนๆกินรองท้องก่อนนอน ก่อนจะถือแก้วนมอุ่นๆ เข้าห้องนอนไป….ยังไม่ทันที่จียงจะเข้าไปในห้องดี ภาพตรงหน้าทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก มือเรียวที่ถือแก้วอยู่เริ่มสั่น หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา บุคคลที่คิดว่าหลับไปแล้ว กลับยืนเผชิญหน้าในห้องนอนของเขาอยู่ตอนนี้ .....ชเว ซึงฮยอน

 !!!!!!

“นะ นาย..เข้ามาทำอะไร” จียงพยายามข่มใจตัวเองให้พูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่ง  พลันสายตาเหลือบไปเห็นโทรศัพท์เครื่องที่คุ้นตาในมือของร่างสูง

....ชิ บ ห า ย แ ล้ ว!!  

เขาพลาดไปใช่มั๊ยที่เผลอเปิดประตูทิ้งไว้... หรือเขาพลาดไปที่ลืมปิดเครื่อง!! …จะทำไงดีล่ะทีนี้...จียงหน้าถอดสีพร้อมกับเหงื่อเริ่มผุดออกมา

 
บรรยากาศภายในห้องตอนนี้มันอึดอัดเสียยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ความกดดันจากร่างสูงเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ  ร่างสูงยังคงนิ่งไม่พูดอะไร ทำให้คนตัวเล็กเริ่มกระสับกระส่าย ทนไม่ไหว อยากที่จะเดินหนีไปจากตรงนี้ และเดี๋ยวนี้ แต่..เขาก็ไปไม่ได้ เขารู้ว่าคนตรงหน้าจะต้องถามอะไรจากเขา ซึ่งเขาไม่อยากที่จะตอบเลย......

“เทมป์”  จียงตัดสินใจเรียกร่างสูง เพราะไม่อย่างงั้นเขาอาจได้ขาดใจตายเพราะความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างตรงหน้านี่เป็นแน่

“ทำไม....”  ในที่สุดร่างสูงก็เอ่ยขึ้น

“........เห? ” ร่างบางเงยหน้ามองอย่างสงสัย

“ทำไมนายถึงได้มีรูปพวกนี้ !!” น้ำเสียงของซึงฮยอนพยายามข่มระงับโทสะของตนไว้ไม่ให้ตะคอก แต่มันก็ยังทำให้ร่างบางถึงกับสะดุ้ง

“บอกฉันมา..ทำไมนายถึงมีรูปมินอากับหมอนี่!!”   จากที่พยายามข่มความรู้สึกของตัวเอง ไม่ใส่อารมณ์ไปที่ร่างเล็ก ...แต่เขากลับเก็บไว้ไม่อยู่ระเบิดใส่เข้าเต็มๆ พร้อมกับเขย่าไหล่บางของจียงทั้งสองข้าง น้ำเสียงที่ตะคอกดุดันยิ่งทำให้จียงกลัวคนตรงหน้ามากขึ้น

...กลัว... 

สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวของจียง   เขาไม่เคยเห็นซึงฮยอนเป็นแบบนี้มาก่อน ซึงฮยอนใจดี และขี้เล่นกับน้องๆเสมอ แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้ดุดันราวกับเป็นคนละคน

“ชั้น.....บังเอิญไปเจอ”  จียงบอกไปตามความจริง แต่ผลที่ได้กลับมา....

“แล้วนายไม่คิดจะบอกฉัน ทำไม !! …จะปิดบังถึงเมื่อไหร่ หรือต้องให้รู้เองใช่ไม๊ นายอยากให้ฉันดูโง่มากนักใช่มั๊ย ควอน จียง !!!” … ซึงฮยอนใส่อารมณ์มาเต็มที่อย่างขาดสติ กล่าวโทษคนตัวเล็กโดยที่ไม่ฟังเหตุผลและความจริงของร่างบาง 

“ไม่.. ไม่ใช่นะ ชั้นกะจะบอกนายอยู่....อึ่ก!!!” คำพูดขาดหายเมื่อถูกมือหนาบีบกำชับเข้าที่ปลายคางของร่างบาง ในตอนนี้ทำนบน้ำตาของจียงใกล้พังเต็มที่ ตาสวยเริ่มแดงกล่ำ พยายามเว้าวอนคนตรงหน้าให้สงบและฟังเหตุผลของเขาบ้าง...แต่ร่างสูงกลับทำเหมือนสายลมพัดผ่าน ไม่ยอมรับฟังคำอธิบายใดๆจากคนตัวเล็กทั้งสิ้น..

ตุ่บ!!

ซึงฮยอนที่โมโหจนไม่รับฟังเรื่องราวความจริงจากปากของคนตัวเล็ก ได้ผลักจียงลงกระแทกเตียงอย่างแรง ร่างบางถึงกับจุก... ก่อนที่เดินออกไปด้วยสายตาตัดพ้อและโกรธเกรี้ยว

“เทมป์!!! เดี๋ยว...!!!” 

จียงพยายามที่จะตามออกอธิบายไปแต่ก็ ไม่ทันเมื่อร่างสูงเดินเข้าห้องนอนของตัวเองพร้อมปิดประตูใส่หน้าคนตัวเล็กอย่างรุนแรง...จียงถึงกับหน้าชา หยดน้ำตาร่วงหล่นลงพื้น จากหนึ่งหยด กลับกลายเป็นไหลลงมาไม่ขาดสาย..ร่างบางทรุดนั่งร้องไห้ลงอยู่หน้าห้องซึงฮยอน ...เขาไม่แคร์อีกแล้ว ว่าร่างสูงจะรังเกียจ หรือเกลียดเขา เพราะในเมื่อตอนนี้ เขาล้ำเส้นเข้าไปแล้ว....

“เทมป์!!! อ อกมานะ มาฟั งชั้นก่อน ฮึก...ฮืออ   ออกมาได้ยินไหม ชั้นข อร้ อ ง ..ได้โปรด” ร่างบางตะโกนพลางทุบประตูเพื่อหวังที่จะให้คนข้างในออกมารับฟังความจริงจากเขา

แกร๊ก...

คำวิงวอนของจียงเป็นผล เมื่อซึงฮยอนยอมเปิดประตูออกมาหลังจากที่เขาเข้าไปสงบสติอารมณ์ตัวเองภายในห้อง

“ยังมีอะไรที่จะพูดอีก..”

เสียงทุ้มเข้มเอ่ยขึ้นอย่างเรียบๆ .. หัวใจเขากระตุกวูบไปชั่วครู่เมื่อเห็นใบหน้าหวานปาดเปื้อนไปด้วยรอยน้ำตา ในตาที่แดงกล่ำ เป็นภาพที่มองแล้วทำให้เขาอยากจะดึงคนตัวเล็กนี่เข้ามากอด แต่เขาทำไม่ได้ ในเมื่อจียงปิดบังเขา มันสมควรแล้วที่เขาจะต้องโกรธจียง...

ร่างเล็กยังคงนิ่งพร้อมกับพยายามห้ามการสะอื้นไห้ของตัวเอง....ก่อนจะเอ่ยสิ่งที่เขาอยากจะบอกมานานให้คนตรงหน้ารับรู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริง ที่เขาทนเก็บมันเอาไว้ แต่ตอนนี้...เขาไม่ทนอีกต่อไปแล้ว เขาอยากที่จะตัดใจเสียที

.....

“เทมป์....รักนะ”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
2 b con
 

edit @ 15 Oct 2009 12:07:58 by kakanaru

edit @ 15 Oct 2009 12:20:04 by kakanaru