P★P ♥ 빅뱅

Title: foolish love
Author: nyappy
Paring: Tempo + Jiyong
Genre: angst
Rate: pg-13

Author's note: มาไวไปไหม?......อยากรีบปล่อยกระตุ้นตัวเองให้แต่งจบไวๆ TT....ดองมาหลายเดือน 555 ....อย่าคาดหวังอะไรมากเพราะมันหักมุมได้ เอิ้กกกกกกก..... สั้นไปหน่อยแต่มันเข็นได้แค่นี้อ้ะ T^T

chapter 2

หลายวันผ่านไป

....

...

ทุกคนก็ยังคงทำกิจวัตรประจำวันของตัวเองดังเช่นทุกๆวัน จะมีเพียงแค่จียงเท่านั้นที่เปลี่ยนไป ....เขาคอยหลบ และตีตัวออกห่างซึงฮยอน แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกของเขาที่มีต่อซึงฮยอนหายไป แต่มันกลับมีมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เขาเห็นซึงฮยอนอยู่กับมินอา เขารู้สึกเกลียดตัวเอง ....ที่อิจฉาแม้กระทั่งคนรักของ ’เพื่อน’ เขาไม่อยากที่จะเห็นภาพของสองคนนั้นอยู่ด้วยกัน ……..เขาทนไม่ได้ที่ คนที่สามารถสัมผัสซึงฮยอน  เป็นเจ้าของหัวใจของซึงฮยอนนั้นไม่ใช่เขา...เจ็บเหลือเกิน เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปถึงจะหลุดพ้นจากความรู้สึกเหล่านี้

“เทมป์...ชั้นควรจะบอกกับนายดีมั๊ย”

ร่างเล็กพึมพำอยู่คนเดียวกับความรู้สึกที่อยากจะพูดให้พี่ใหญ่ของบ้านได้รู้… ว่าเขาคิดยังไง ....แต่เขาก็ไม่มีความกล้าพอที่พูดออกไป ……

คำว่า  “กลัว”  มันค้ำคอเขาอยู่

“ไอ้จี ...จียงโว้ยยยย!!!!!!”  เสียงของยองเบที่ตะโกนเข้ามาในห้องทำให้จียงหลุดจากภวังค์

“อะไรวะ ไอ้เตี้ย ตะโกนอยู่ได้”

“เอ่า ไอ้นี่ ก็เรียกมึงดีๆแล้วไม่ตอบกูซะที” ยองเบสวนกลับ

“พรุ่งนี้กู แดซอง มักเน่จะไปทะเลกัน คงไปสัก 5 วัน มึงอ้ะจะไปป่าว”

“กูอยากไป แต่กูกลัวดำว่ะ มึงไปกันเหอะ ....อีกอย่างกูไม่ว่างด้วย..” จียงตอบปฏิเสธไปงั้น….ก็ดีเหมือนกันที่พวกนั้นไม่อยู่....  เพราะตอนนี้เขาอยากอยู่เงียบๆคนเดียวมากกว่า…

“ไอ้กระแดะ เออ ….ไว้กูจะซื้อของมาฝาก”   พูดเสร็จก้ทำท่าจะเดินออกจากห้องไป

"......."

“……ยองเบ”   เสียงเล็กๆที่ติดแหบ เรียกชื่อของคนร่างหนาขึ้น..... ทำให้เจ้าของชื่อต้องหันกลับมาอย่างสงสัยเพราะ นานๆทีจียงถึงจะเรียกเขาดีๆถ้ามันไม่มีปัญหาหรือกลุ้มใจอะไร....

“แล้ว..เทมป์ล่ะ มันไม่ไปด้วยหรอ”

“ฮยองบอกจะไปเที่ยวกับมินอา... มึงอยู่คนเดียวได้เปล่า...”

“หรอ...เออ อยู่ได้น่า มึงจะไปทะเลก็ไปเลยไป”  พูดเสร็จก็ปาหมอนใส่เพื่อนสุดที่รักเข้าเต็มแรง

“เอ้า ไอ้นี่ นี่ เดี๋ยวก็อดของฝากหรอกมึง”  ยองเบพูดอย่างหัวเสีย ก่อนเดินออกจากห้อง

หลังจากฟังคำตอบของยองเบ ถึงแม้ว่าจะดีใจที่ไม่ต้องอยู่กับซึงฮยอนสองคน.....แต่ก็เศร้าใจในเวลาเดียวกันที่รู้ว่าสองคนนั้นไปด้วยกัน..... แล้วเขาจะมีสิทธิ์อะไรล่ะ....เขามันก็แค่เพื่อน...แค่น้อง ไม่ได้เป็นอะไรกันมากไปกว่านี้ ....ต่อให้เขาอยากจะเป็นคนรักของซึงฮยอนมากแค่ไหน มันก็เป็นไปไม่ได้เพราะเขาเป็นผู้ชายทั้งคู่และที่สำคัญหากหมอนั่นรู้ ....คงจะรังเกียจเขาและเลิกคบเขา .............ซึ่งเขาไม่อยากให้เป็นแบบนั้น แต่เขาจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้ได้นานแค่ไหน มันคงจะต้องมีสักวันที่เขาหลุดออกไป       แต่ยังก่อน.... ยังไม่ใช่ตอนนี้ เขายังไม่พร้อมที่จะสูญเสียซึงฮยอนในฐานะนี้ไป....ถึงแม้เขาจะต้องเจ็บอยู่อย่างนี้ก็ตาม……

“นายจะทนแสร้งทำเป็นเพื่อนกับหมอนั่นได้อีกนานแค่ไหนกัน....ควอน จียง”  พูดกับตัวเองก่อนที่จะผล็อยหลับลงไปพร้อมกับความคิดที่ยังคงรบกวนจิตใจเขาอยู่

.............

........

Next Day

ยองเบ แดซอง และซึงรี ออกเดินทางกันตั้งแต่เช้ามืด แต่ควอน จียงก็ยังคงทำตัวเหมือนทุกๆวัน ....วันนี้เขาตื่นมาก็ตอนเที่ยงแล้ว .....กว่าจะหลับลงก็ปาเข้าไปเกือบสว่าง...... จียงออกจากห้องนอนมาหาอะไรกินในครัว โดยไม่ได้สังเกตว่ายังมีอีกคนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น

“จียง...” เสียงทุ้มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ.........ทำให้จียงถึงกับตกใจ

ทำไมหมอนี่ยังอยู่??!!!...ไหนบอกจะไปกับมินอา??!!! อยู่กันสองคนยังงี้ก็แย่สิ เขายังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับคนร่างสูงกันตามลำพังแบบนี้

"......"

"......"

ทั้งสองยืนนิ่งไปสักพัก ก่อนที่จียงจะตัดสินใจพูดขึ้นมาเพื่อทำลายบรรยากาศที่ตึงเครียดระหว่างเขากับซึงฮยอน

“นาย ... ไม่ได้ไปกับมินอาหรอ.... เห็นยองเบมันบอกพวกนายจะไปเที่ยวกัน”   จียงเอ่ยถามแต่พยายามไม่สบตาโดยตรงกับร่างสูง

“ยกเลิกละ ...มินอาไม่ว่าง….หิวว่ะ ทำไรให้กินหน่อยสิ.. ดีนะนายอยู่ไม่งั้นอดตายแน่ๆ”    ร่างสูงพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหาจียง

“โห ไม่ใช่ขี้ข้านะ อยากกินก็ทำเองเด่ะ”  ร่างเล็กตอบกลับ แต่ยังคงไม่มองหน้าคนตรงหน้า เพราะตอนนี้จียงอยากจะรีบออกไปจากที่ตรงนี้

“ไรวะ แกเป็นน้อง นะ ต้องทำให้พี่กิน ไปทำมาเลย” ซึงฮยอนพูดพร้อมกับเข้าขยี้หัวคนตัวเล็กอย่างเมามันส์

เพี๊ยะ!!!

เสียงของเนื้อที่ถูกตีอย่างรุนแรง ทำให้คนที่โดนตีรีบชักมือกลับด้วยความเจ็บและตกใจ

“เฮ้ย!! .....ทำอะไรน่ะจียง มันเจ็บนะ..” ซึงฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงเริ่มโมโห แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับคนตัวเล็ก เพราะตอนนี้เขาทั้งโมโห และ เจ็บมากกว่าคนตรงหน้าหลายเท่า........เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะคำว่า 'น้อง' ที่ออกจากปากของซึงฮยอน มันยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนตอกย้ำว่าเขากับซึงฮยอนไม่มีทางเป็นไปได้เกินความสัมพันธ์นี้ ………และนั่นล่ะ เขากำลังน้อยใจ และเสียใจเป็นอย่างมาก ……..ความรู้สึกทั้งหลายมันกำลังทำให้บางอย่างในใจของเขาพังทลาย

ไม่นะ..อย่าเพิ่งนะ...ไม่ใช่ตอนนี้....อดทนไว้สิ ควอน จียง นายมันเป็นคนเก่ง อวดดีอยู่แล้วนี่.... อย่ามาอ่อนแอเด็ดขาด โดยเฉพาะต่อหน้าหมอนี่ ชเว ซึงฮยอน!!

“............”

“เป็นอะไรไป จียง…” ซึงฮยอนเริ่มสังเกตว่าคนตัวเล็กเอาแต่ก้มหน้า พร้อมกับไหล่บางที่เริ่มสั่นเล็กน้อย

“.......”

“เงียบทำไมล่ะ จีย...!!” ซึงฮยอนจับที่ไหล่เล็กๆนั่นให้หันมามองหน้าตน แต่ต้องกลับแปลกใจกับคนตรงหน้าเมื่อเห็น หยดน้ำใสๆ ค่อยๆไหลลงมา ….ดวงหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อ พร้อมกับเบนหน้าหลบสายตาคมที่กำลังจ้องมองที่เขาอย่างตกใจ

“ฮึก..ไม่.. ไม่ ได้ เป็น ไร...” จียงพูดอย่างพยามอดกลั้นเสียงสะอื้น พร้อมกับปัดมือของร่างสูงออกจากไหล่

“อย่ามา โกหก ร้องซะขนาดนี้ มีอะไร ทำไมไม่บอกฉันล่ะ...”

“ก็ไม่มีอะไร ฮึก..ไม่ได้เป็นอะไร ..ไม่มีอะไรที่จะต้องบอกนี่...”  เลิกถามได้ไหม...

“ฉันมันดูพึ่งพา ปรึกษาให้กับนายไม่ได้เลยหรอ จียง....”

”…………..”  ไม่ใช่นายพึ่งพาไม่ได้หรอก..เทมป์ แต่ชั้นบอกนายไม่ได้จริงๆ

“เฮ้อ...ยิ่งหลังๆมานี้นายดูเหมือนจะหลบหน้าฉัน .....นายมีอะไรรึเปล่า บอกฉันได้นะ ”   ซึงฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอย่างเป็นห่วงพร้อมกับลูบหัวจียงอย่างเบาๆ .......ยิ่งทำให้จียงรู้สึกเจ็บที่อกด้านซ้ายมากกว่าเดิม เขาไม่คิดว่าคนตัวสูงจะสังเกตถึงพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของเขา

นายเป็นห่วงชั้นก็เพราะนายเห็นชั้นเป็นแค่น้องใช่มั๊ย.....เทมป์   …….อย่ามาทำดีกับชั้นมากไปกว่านี้ได้มั๊ย ชั้นจะไม่ไหวแล้ว มันทรมานเหลือเกินที่ต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้ โดยที่ไม่สามารถบอกกับนายได้

~~ Forever you my girl Forever be my world
You are the only one ~~

เสียงมือถือของซึงฮยอนดังขึ้นแทรกความเงียบระหว่างเขากับจียง แต่เพียงแค่เห็นชื่อที่หน้าจอ ทำให้ซึงฮยอนเลิกสนใจจียงในทันที และนั่นก็ทำให้คนตัวเล็กเข้าใจในทันทีว่าใครโทรมา

‘ชิน มินอา’

เทมป์..ไม่ใช่นายไม่น่าพึ่งพาหรอก เพียงแต่มันเป็นเรื่องที่บอกนายไม่ได้......ถ้าพูดออกไปทุกอย่างมันคงไม่เป็นเหมือนเดิม...ชั้นยังไม่อยากสูญเสียตำแหน่งของคำว่า น้อง

ถึงแม้ว่าชั้นจะเกลียดคำๆนั้นมากแค่ไหนก็ตาม.....

.

.

.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

2 b con

ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่า ^^ ...  ติชมหน่อยก็ดีนะ

เป็นครั้งแรกที่แต่งฟิค ผิดพลาดประการใดกราบขออภัย

ป.ล. ต่อไปมันจะสั้นได้อีก...=w=  *โค้ง*
       น้องบัดจะเป้นไงต่อไปดี.....TT
       รีบปล่อยก่อนเจอชน.....หึหึ
       จีดีตาต้าร์....พี่ฮัก สุโค่ยยยย *อั๊ง*......"รอนะ...พ่อตุ๊กตาด้วย"  หุหุ
       จีดีเก๋ขา.....เจ๊หายไปกับส้มตำ 2 คืน TT
       น้องตาล....พาร์ทแรกหนูยังไม่เคลียให้พี่เลยหนา 5555
       บีสอง...ขอเพียวๆเป๊กนึง...~*

edit @ 14 Oct 2009 23:30:36 by kakanaru