P★P ♥ 빅뱅

...

สรุปวันนี้ผมต้องอดกินใช่มั๊ยคร้าบบ... ซึงรีคิดอย่างเสียดายสุดซึ้ง เพราะไอ้คุณพี่ที่จะให้เลี้ยงดันเดินกลับตามหลังพี่จียงไป โฮ..ไม่มีใครสนใจผมเลยยยย ไอติมรสใหม่!!!.....ผมงอลลลลล คอยดูดิ T^T



........


.....



ตั้งแต่กลับมาร่างบางก็กลับเข้าห้องไม่พูดไม่จากับใคร ขังตัวเองอยู่แต่ในความคิด กับสิ่งที่เห็นวันนี้ มันช่างติดตาเขาเสียจริงๆ

ภาพของคนสองคน ที่นั่งป้อนไอติมกันอย่างน่ารัก ราวกับเป็นคู่รักที่น่าอิจฉาในสายตาคนอื่น ใช่..โดยเฉพาะในสายตาของเขา ควอน จียง ...อีกแล้วความรู้สึกนี้ มันคืออะไรกันแน่ ทำไมมองสองคนนั้นแล้วมันถึงเจ็บ แล้วนี่อะไร ทำไมหน้าเขาถึงเปียกแบบนี้





“ฮึก..”


ยังไม่ทันคิดอะไรต่อ ความรู้สึกทั้งหลายประดังเข้ามาจนทำให้คนอย่างจียง ร้องไห้ออกมา ถึงแม้เจ้าตัวจะไม่เข้าใจความรู้สึกเหล่านั้น รู้แค่เพียงว่า เขาอยากร้อง ...ร้องเพื่ออะไร และร้องทำไม เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ เทมป์นายช่วยบอกชั้นที  

ใครคือมินอา? คนที่เห็นวันนี้หรอ...นายรักเธอหรอเทมป์ จียงคิดพลางมองใบหน้าคม ที่ตอนนี้หลับสนิทไปแล้วก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกที่มันอัดแน่นโดยไม่รู้สาเหตุ และนับวันมันจะยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ ..ชเว ซึงฮยอน ทำไมในหัวชั้นถึงคิดแต่เรื่องของนาย

เช้าวันต่อมา




“ไอ้จีโว้ยยยย ตื่นได้แล้วคร้าบบบบ จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน” เสียงของเพื่อนซี้ร่างเตี้ย ที่เปิดประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ เพราะปกติจียงมักจะตื่นเป็นคนแรกๆของบ้าน แต่ภายในห้องไร้วี่แววของร่างบาง ระหว่างที่มองไปรอบๆ ยองเบเหลือบไปเห็นกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือของเจ้าของห้อง

“ไปไหนของมันวะ” ยองเบพูดพลางหยิบกระดาษขึ้นมาดู

‘กูไปก่อนนะ จะรีบไปปั่นรายงาน’ .......สั้นๆ ง่ายๆ ได้ใจความ อะไรของมันวะ ปกติไม่เห็นจะสนใจรายงาน ..แล้วก็เดิน งงๆ ออกจากห้องไป

“พี่จียงล่ะฮะ” ซึงรีพูดพร้อมกับจัดโต๊ะกินข้าว…ก็ผมมันเบ๊ประจำบ้านนี่ ฮึก T^T

“มันออกไปละ รีบไปทำรายงาน ….แดซองไปปลุกเทมป์ฮยองทีดิ๊” ยองเบพูดพร้อมสั่งน้องตาตี่เข้าไปปลุกพี่ใหญ่


ไหงผมต้องเป็นคนปลุกด้วยอ่า..ใครๆก็รู้เทมป์ฮยองตื่นยากแค่ไหน  แด้เซ็งงงง.... แดซองคิดบ่นใจใจพร้อมกับเดินไปยังห้องของพี่ใหญ่ที่ยังนอนไม่ตื่น จนกว่าจะโดนคนปลุก…..…เมื่อเข้ามาในห้อง สิ่งแรกที่เห็นคือซึงฮยอนที่นอนหลับเป็นตายด้วยชุดเดิมบนเตียงนอน ...ดูท่าจะดื่มหนักแน่ๆเมื่อคืน ดูเด่ะ..นอนตายยังกับกอลิล่าขึ้นอืดมานานนับ 10 วันได้ .....อุ๊ปส์ !! นี่ผมแค่คิดในใจนะ..








“ฮยอง ฮยอง ตื่นเร็วสายแล้ว”



“อืมมมมม...” พี่ใหญ่ค่อยๆลืมตาขึ้นมา แต่ภาพตรงหน้ากลับเป็นน้องรักตาตี่ คัง แดซอง ที่ยิ้มซะตาเป็นเส้นตรง


“ไหงนายมาปลุกพี่ล่ะ ทุกทีเป็นจียงนี่หว่า” ร่างสูงถามกลับอย่างเมาขี้ตา


“พี่จียงออกไปมหาลัยแต่เช้าแล้ว ไม่ได้บอกใครไว้ก่อนด้วย พวกผมก็เพิ่งรู้เนี่ย พี่ก็รีบๆเร็วเข้าเดี๋ยวจะสายเอา” แดซองตอบกลับพร้อมกับเดินออกจากห้องไป



หลังจากแดซองเดินออกไปร่างสูงก็ยังคงนั่งมึนอยู่ ทำไมวันนี้จียงถึงออกไปไม่ปลุกเขา แถมไม่บอกเขาก่อนทั้งๆที่ปกติมีอะไรจียงจะบอกเขาเสมอ ...... โอ้ยย ปวดหัว ไม่คิดแล้ววุ้ย รีบหาไรมาแก้แฮงค์แล้วไปเรียนดีกว่า..




........



.....

“ไปดิ เบื่อๆอยู่ ” จียงพูดพลางเก็บของ

“จะไปไหนกัน ไปด้วยเด่ะ!! ” โจ ซอง มิน เพื่อนร่วมห้องของจียง และยองเบ แทรกขึ้นมา พร้อมกับเข้ามากอดไหล่จียง... ใครๆดูก็รู้ว่า โจ ซองมิน แอบชอบจียงอยู่ จะมีก็แต่เจ้าตัวนั่นแหละที่ไม่รู้เรื่องอะไร

“งั้น..ไอ้มักเน่กลับบ้านไป อายุไม่ถึง ...แดซอง นายไม่ต้องไปหรอก เฝ้ามักเน่มันแหละ อยู่เป็นเพื่อนมัน” ยองเบหันไปพูดใส่น้องอีกสองคนที่ยอมรับชะตากรรมอดเที่ยว อย่างเซ็งอารมณ์


เมื่อไหร่จะ 20 คร้าบบบบ ผมอยากไปกับพี่จียงงง

ทำไมผมต้องมาเฝ้าเจ้ามักเน่ตลอดดดด ผมก้อยากเที่ยวมั่งน๊า





“เทมป์จะไปรึเปล่า” จียงหันมาถามร่างสูงพร้อมกับหลบสายตาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
ซึงฮยอน คิดซักพักก่อนจะตอบกลับไป



“เออ เดี๋ยวตามไป”




+++++++++คลับ YG



บรรยากาศภายในร้านก็เหมือนร้านเที่ยวราตรีทั่วไป เสียงเพลงดังๆ มีดีเจคอยเปิดแผ่น พร้อมกับเหล่าผู้คนทั้งชาย หญิง ออกมาเต้นกันกลางฟลอร์อย่างสนุกสุดเหวี่ยง แต่มีอยู่คนเดียวที่ไม่สนุกไปกับบรรยากาศนี้เลยคือควอน จียง สาเหตุที่ทำให้ร่างบางหงุดหงิดไม่สนุกไปด้วย ....ก็เพราะสองร่างที่กำลังเต้นนัวเนียอยู่ข้างๆเขานี่แหละ!!!   จะเป็นใครไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ชเว ซึงฮยอน กับ ชิน มินอา ...ที่ซึงฮยอนเพิ่งจะพามาเปิดตัวกับพวกเขาในวันนี้


ยิ่งเห็นภาพคนสองคนเต้นเบียด นัวเนียกันมากเท่าไหร่.. จียงยิ่งดื่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มคุมสติตัวเองไม่อยู่


“เฮ้ย ไอ้จี เพลาๆหน่อย แดกยังกับเป็นน้ำเปล่า” ยองเบเตือนด้วยความหวังดี แต่เจ้าคนตัวเล็กที่ตอนนี้ความเมาครอบคลุมสติไปเรียบร้อยแล้วกลับไม่ฟัง ทำเมิน พร้อมทั้งยังกระดกไม่ยั้ง


“จียง นายดื่มไปเยอะแล้ว พอเหอะว่ะ” เทมป์พูดหลังจากเพิ่งสังเกตเห็นว่าคนข้างๆเขานี่มันเริ่มเมาแต่ก็ยังไม่หยุดซดเหล้า


“เยอะที่หนาย...ก็ปกติ อย่ามายุ่งน่ะเทมป์” จียงพูดพร้อมกับลากซองมินที่ทำหน้าเอ๋อๆ เพราะโดนดึงออกมา ไปเต้นกันกลางฟลอร์ โดยท่าเต้นที่ยั่วยวนของร่างบางบวกกับอารมณ์ที่ตอนนี้สติกระเจิงไปเพราะความเมา ทำให้จียงดูมีเสน่ห์มากขึ้น เอวบางส่ายไปตามจังหวะเพลงพร้อมกับเต้นคลอไปกับซองมินที่ยืนให้ร่างบางเต้นยั่วอย่างเต็มที่ …





“อ๊ะ!! ” จียงร้องขึ้นอย่างตกใจ ที่อยู่ๆซึงฮยอนเดินเข้าไปดึงตัวออกมาจากการเต้นยั่วใส่ซองมิน พร้อมลากจียงออกจากร้านทันที โดยมียองเบตามออกมาติดๆ



“อะไรน่ะ เทมป์ ปล่อยนะ ชั้นกำลังสนุกเลย “ ร่างบางร้องโวยวายขึ้น


“พอได้แล้ว กลับบ้าน นายเมามากละ”  “แทยัง พาจียงกลับบ้านไปได้ละ เดี๋ยวชั้นไปส่งมินอาก่อน”  ซึงฮยอนพูดพร้อมกับสั่งยองเบ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมมินอา



.........



....


..



“จียงล่ะ” ร่างสูงซึ่งตอนนี้กลับมาจากการส่งมินอาเรียบร้อย ถามขึ้น


“เมาหลับไปละพี่ ไม่รู้ไปคึกมาจากไหน ปกติมันไม่ดื่มหนักขนาดนี้ ...ผมนอนละนะ ง่วงจะตายละ  ฮยองก็รีบๆนอนล่ะดึกมากละ” แทยังตอบกลับพร้อมกับปิดทีวีเพื่อเข้าห้องนอน



ร่างสูงยืนมาหยุดที่หน้าประตูห้องของร่างบาง ก่อนจะตัดสินใจเปิดเข้าไปอย่างงียบๆ... ซึงฮยอนเดินเข้ามาใกล้ๆเตียงนอน จ้องมองใบหน้าที่หวานราวกับผู้หญิง และรูปร่างที่ผอมบางยังกับไม่ใช่สรีระของผู้ชาย ซึ่งกำลังหลับสนิทบนเตียงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์    .....ปลายนิ้วเรียวค่อยๆลูบไล้ใบหน้าอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะตื่นขึ้นมา… ก่อนจะค่อยๆไล้ลงมาที่ริมฝีปากอันบอบบาง พร้อมๆกับใบหน้าที่เริ่มเลื่อนเข้ามาใกล้คนตรงหน้าทีล่ะนิด…....ล่ะนิด.....


“อืออ...”    จียงครางออกเล็กน้อยเหมือนกำลังจะตื่น.... ทำให้ซึงฮยอนรู้สึกตัวและรีบชักมือกลับ พร้อมกับจะเดินออกจากห้องเพื่อไปนอน

“เทมป์...ชั้น...”          จียงละเมอพร้อมกับเอ่ยชื่อของเขา ทำให้ร่างสูงแปลกใจ นาย..กำลังฝันถึงชั้นหรอจียง? ……

...

หลังจากที่ซึงฮยอนออกจากห้องไปไม่นาน จียงค่อยๆลืมตาพร้อมกับหยดน้ำใสๆ ที่ไหลหล่นลงมาหยดแล้วหยดเล่า......ใช่ จียงไม่ได้หลับ..... เขาแกล้งหลับเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับร่างสูง…..เขาเกือบจะหลุดบอกความรู้สึกที่แน่นอยู่ในอกนั้นออกไปซะแล้ว .....ดีที่เทมป์เดินออกไปก่อน  

2 b con
++++++++++